Ég veit ekki...

Dauðasyndirnar

2008-11-12T23:32:00.003Z

Það er nú farið að heyra til tíðinda að eitthvað birtist á þessari vefsíðu. Þess vegna er svo skemmtilegt að í kvöld hef ég aldeilis ærna ástæðu til að skrifa meðmæli hingað inn.
Ég keypti mér áskriftarkort í Borgarleikhúsið fyrir nokkru og í kvöld var fyrsta sýningin mín sýnd; Dauðasyndirnar. Sýnt var á litla sviðinu á meðan stóra salinn fyllti fjöldinn allur af grunnskólanemum sem söngluðu söngva um Réttó og Hlíðó. Blessunarlega heyrðist ekkert á milli salanna svo það fór nú lítið fyrir þeim eftir allt saman.
Mér finnst alltaf gaman að sjá sýningar sýndar á litla sviðinu, það verður alltaf eitthvað svo náin stemning í salnum. Þannig var það svo sannarlega í kvöld og ég hef sjaldan upplifað jafn frjálslega og skemmtilega stemningu á meðal áhorfenda. Leikararnir fjórir voru allir frábærir og þar sem þetta er spunasýning tóku áhorfendurnir mikinn þátt í leikritinu sjálfu. Tíu ára strákur tók þátt í að leika sjálfan Dante og maður í salnum lenti í því að þurfa að leika ofbeldismann úr sjöunda hring Vítis. Æ, þetta var svo gaman. Það er samt svo erfitt að lýsa þessu eitthvað mikið hér, það hljómar einhvern veginn ekkert fyndið þegar maður segir frá því svona. Ég verð því hreinlega bara að segja öllum að drífa sig í leikhúsið svo ég geti talað um sýninguna.

Það er algjör dauðasynd að láta Dauðasyndirnar fram hjá sér fara...

Af framtakssemi

2008-09-02T14:25:00.002Z

Ég byrjaði daginn vel. Átti að mæta í skólann klukkan 10 í morgun en ákvað eftir nokkuð snús að þetta væri hvort sem er bara fyrsti tíminn og ég þyrfti ekkert að mæta í hann. Vaknaði í staðinn að verða hálfellefu og bölvaði letinni í mér. Þegar ég var búin að fara út með hundinn, sem þarf víst að míga og skíta þó að hann búi á fjórðu hæð, innbyrti ég morgunmat og las blaðið allt of lengi. Um tólfleytið fannst mér andskoti nóg komið af þessari leti og ákvað að fara út. Nú skyldi ég sko gera eitthvað merkilegt við daginn! Tók ákvörðun um að kaupa mér stúdentakort í Baðhúsinu og fara svo að gefa blóð. Aaaarrrr, áfram framtakssemi!!

Ég skyldi hvutta einan eftir heima og brunaði niður í Baðhús. Spurðist fyrir um stúdentakortið og fékk þær upplýsingar að stúlkan sem var að afgreiða mig var ekki með vald til að selja mér kortið og því verður hringt í mig seinna í dag með frekari upplýsingum. Ókei... Allt í lagi þá. Ég fékk ekki einu sinni að borga! Gekk því út með debetkortið grenjandi af vonbrigðum í töskunni. Næstu þrjá daga hef ég þó það vald að mega labba þarna inn, segja kennitöluna mína og fá að fara að æfa. Ætla í pallatíma í hádeginu á morgun. Já!

Ekki var þó framtaksseminni lokið því ég átti eftir að fara í blóðbankann. Gekk galvösk inn og bauð góðan dag. Þurfti að bíða í um 5 mínútur eftir að fá að fylla út eyðublaðið. Gerði það og fékk mér svo sæti þar sem ég sat í 20 mínútur með djúsglas og ekkert að lesa nema viðskiptablaðið og gamlan Mogga. Þegar röðin loksins kom að mér og farið var að fara yfir eyðublaðið með mér staldraði hjúkkan við þá staðreynd að ég hef umgengist fólk með smitandi sjúkdóm á síðasta mánuði en systir mín litla er með einkirningasótt. Áfram hélt hún þó með eyðublaðið og staldraði næst við þá staðreynd að ég hef farið í bólusetningu frá síðustu blóðgjöf. Ég sagði henni að það væri af því að ég hefði farið til Asíu. Hún spurði mig hvert ég hefði farið í Asíu og þegar ég tjáði henni það hló hún og sagði að við þyrftum nú ekkert að hafa miklar áhyggjur af einkirningasóttinni, ég mætti hvort sem er ekki gefa blóð í eitt ár eftir að ég kom heim frá löndunum fögru! Nújæja, hugsaði ég með mér og gekk út, stútfull af blóði og enn með debetkortið fullt af peningum.

Næst hugsa ég mig tvisvar um áður en af framtakssemi af þessari stærðargráðu verður.

Sumarið er tíminn

2008-07-30T12:37:00.003Z

Fingur mínir svífa yfir lyklaborðið eins og þeir hafi sjaldan gert annað. Eins ótrúlegt og það virðist hafa þeir ekki skrifað eitt einasta orð hingað inn í rúma þrjá mánuði. Ekki má sjá það á gæðum þessara skrifa að svo langur tími sé liðinn síðan internetið fékk að njóta... umm... mín?

Ég er löngu komin heim til Íslands. Löngu byrjuð að vinna. Í vinnunni er ég búin að sjá fullt af stökkvandi hnúfubökum, mann sem þóttist vera víkingur og stóð varla í lappirnar á skipinu því hann var í skóm með nöglum undir, og sjósyndandi Rússa. Fór á snekkjudjamm á 24. flottustu snekkju heims á miðvikudagskvöldi þar sem ég borðaði skinkubrauð og hljóp á hlaupabretti auk þess sem ég sagði Nýsjálendingi frá náttúru Íslands með miklum tilþrifum og horfði á fólk spila guitar hero. Miðvikudagskvöld eru hin nýju föstudagskvöld, eins og alkunna er, og héldum við Ásdís Eir afmælispartý á einu slíku í rigningu í Heiðmörk. Haldið var til Vestfjarða í byrjun júlí og siglt frá Ísafirði inn í Leirufjörð í Jökulfjörðum þar sem átthagamót mikið er haldið á fjögurra ára fresti. Var mikið sungið og drukkið með fjarskyldum ættingjum í rjómablíðu og gengið inn að Drangajökli. Mamma varð fimmtug seinasta laugardag og fólk skemmti sér eins og kóngar í garðpartýi heima í Mosó í geggjuðu veðri. Nú styttist bara í að ég verði fimmtug. Í gær var 27 stiga hiti á Þingvöllum og hélt ég þangað ásamt fríðu föruneyti kærasta og bróður að sulla í vatninu og leika á fjórhjóli út um allar trissur. Fór niður brekku á hjólinu á 80 km/klst í sumarkjól og þunnri peysu og fann ekki fyrir minnsta kulda. Svona á sumarið að vera. Í dag er svo stefnan tekin á Hvalfjörðinn með hæsta fossi landsins og sumrinu í algleymingi. Mikið getur verið ljúft að vera í sumarfríi.
Á döfinni er svo pílagrímsferð til Vestmannaeyja á hátíð sem kennd er við þjóð, næstu helgi. Veðurspáin er það góð að fróðir menn segja að ég muni ekki ná að upplifa Vestmannaeyjar ef upplifunin á að fara fram í svona blíðu. Það þurfi að blása hressilega inn dalinn og gista í íþróttahúsinu ef þetta á að vera almennilegt. Ég segi nú bara nei takk við svoleiðis bulli og ætla að pakka sumarfötunum.

Ég er ennþá föst í frásagnarstílnum á blogginu síðan í Asíunni góðu. En þetta er ágætis byrjun. Hjálpar mér líka við að sjá að sumarið er alls ekkert búið að vera viðburðarsnautt. Góðar stundir.

Thegar eg var i Nam...

2008-04-12T16:22:00.002Z

Mer finnst otrulega gaman ad eg geti sagt "thegar eg var i Nam" brandara thegar eg kem heim. Vietnam er spennandi og heillandi. Mer fannst bara ad bloggid mitt aetti ad fa ad njota fagurra skrifa minna lika, thad er svo agalega vanraekt thessa dagana!

Godar stundir.

Blogg!!

2008-03-13T08:51:00.003Z

Eg er stodd i Kyoto, Japan. Er buin ad vera i Japan med Asdisi Eir, Unu og Honnu i 10 daga nuna en Japan er okkar fyrsta land af sex i langferdalagi okkar. A manudaginn holdum vid til Kina, eftir thad til Vietnam, thadan til Kambodiu, svo Laos og endum svo i Tailandi. Komum heim 4. juni, verdum semsagt uti i thrja manudi.

Japan er annars storkostlega heillandi land sem enginn aetti ad missa af. Kyoto er falleg borg med milljon hofum og vid erum thegar bunar ad skoda nokkud morg, svo morg ad eg er personulega haett ad muna hvad er hvad.

Aetlunin er annars ekki ad blogga mikid her, thetta blogg verdur thvi liklegast i dvala fram a sumar thar til annad kemur i ljos.

Ferdafrettir ma lesa a Asiuflakkinu. Allir ahugasamir eru bodnir velkomnir thangad og endilega ad kvitta fyrir innlitid, kommentin hafa thvi midur verid of fa ad okkar mati :)

Thangad til naest... Anna.

Fyrir framan Kinkakuji hofid i Kyoto, i dag 13. mars. Hofid er gert ur gullplotum, ofbodslega fallegt, og tjornin fyrir framan heitir Speglatjorn en thad nafn atti einkar vel vid i dag.

2007-12-21T10:41:00.000Z

Konan hans Brutusar, þessa sem drap Sesar... Et tu Brute... Allavega, konan hans hún Portia drap sig með því að gleypa eld. Gleypa eld... Já... Eigum við að reyna að vera aðeins dramatískari? Gæti alveg verið til einhver aðeins einfaldari leið sko.

Viðbót: Og þá er ég að sjálfsögðu að tala um í leikritinu Julius Caesar eftir Shakespeare. Ég hef ekki hugmynd um hina alvöru Portiu.

Hugleiðingar

2007-12-20T19:32:00.000Z

Ég fór í próf í breskum bókmenntum í dag. Fyrir prófið las ég um öll helstu skáld viktoríanska tímabilsins og skemmti mér hið besta. Sérstaklega af því að prófið gekk svo vel.

Ég fór samt aðeins að íhuga skáld og sjálfa mig í því samhengi. Ég er ekki skáld. Nei, greinilega ekki. Ég kem varla þessari bloggfærslu frá mér í heilu lagi. Ég hef samt samið nokkur ljóð um ævina en engin þeirra teljast víst til stórvirkja er ég hrædd um.

Lord Tennyson hafði samið 6000 lína epískt ljóð þegar hann var 12 ára. Heimilislíf fjölskyldunnar var með versta móti, drykkja, ofbeldi, geðveiki... Fyrst þegar hann fór í Cambridge eignaðist hann alvöru vin, sem svo dó nokkrum árum síðar. Ímyndið ykkur... 12 ára! Þolinmæðin þrautir vinnur allar... en ég held samt að ég hefði ekki getað skrifað 6000 lína ljóð á þessum aldri.

Elizabeth Barrett Browning var alltaf alein. Hún var karlmannleg í útliti, fór sjaldan út á meðal fólks, kenndi sjálfri sér um dauða uppáhaldsbróður síns og sat heima hjá sér í nokkur ár án þess að fara út úr húsi. Hún kenndi sjálfri sér næstum allt sem hún kunni... og hún kunni. Hún kenndi sjálfri sér nógu mikla hebresku til að geta lesið Gamla Testamentið frá byrjun til enda, sem hún og gerði. Einnig kenndi hún sjálfri sér fleiri tungumál og gleypti í sig allan þann fróðleik sem hún fann. Hún skrifaði eitt frægasta ástarljóð sögunnar sem hefst: How do I love thee? Let me count the ways... Elizabeth var alein þangað til einn daginn kemur til hennar maður, 6 árum yngri og fallegur og segist elska hana; ég elskaði bókina þína, en ég elska þig meira. Sæll.. hvar eru þessir herramenn í dag? Þessi maður, Robert Browning, hætti í Oxford af því að hann kunni allt sem þeir voru að kenna, það var bara barnaleikur fyrir hann. Kenndi sér sjálfur... Svo mikið meir að segja að ljóðin hans eru talin torskilin og hann áttaði sig engan veginn á því að hann væri að skrifa svona flóknar vísanir eða myndlíkingar!

Ég er að velta þessu aðeins fyrir mér. Þetta er eins og með tónskáldin; Mozart, Beethoven, Bach, Wagner, Vivaldi... Hvar eru jafnokar þessara manna í dag?

Þetta fólk hlýtur að hafa verið sent á jörðina með einhvern tilgang. Ég hef ekki lesið nútímaljóð eða heyrt nútímatónverk sem jafnast á við eitthvað af þessu... Það verður gaman að sjá hver verður næstur.

Eitt er þó víst... Ég er líklega ekki ein af þeim.

Ég ætla samt að sýna ykkur hæfileika mína, ef einhver þarna úti er að leita að skáldi eins og mér.

Ó Bryndís, ó Bryndís,
þú veist ég elska þig,
viltu vera hjá mér daginn út og inn?
Þú ert svo falleg alltaf hjá mér,
mér þykir svo vænt um þig.

Anna Samúelsdóttir, 1991.
Við lagið: Fram í heiðanna ró.

Fuglinn minn góði er fallinn frá,
í byrjun vorsins frá oss brá.
Hann lítur ei framar glaðan dag
því guð hann sagði: Þú verður hjá mér.

Ragnheiður L. Óladóttir og Anna Samúelsdóttir, um 1993.

Við sömdum líka lag við þetta og sungum yfir dauðum spóa sem við fundum út'í móa.

Þegar sólin lægst á lofti er
ég liggja vil í faðmi þér,
því þar get ég best unað mér
og látið vetur líða.

Anna Samúelsdóttir, 200?

Hver veit... Kannski hef ég þetta í mér!

Uppáhalds

2007-12-19T16:03:00.000Z

[...]
Come away, O human child!
To the waters and the wild
With a faery, hand in hand,
For the world's more full of weeping than you can understand.

-The Stolen Child
W.B.Yeats

I hold it true, whate'er befall;
I feel it when I sorrow most;
'Tis better to have loved and lost
Than never to have loved at all.

-In Memoriam
Lord Tennyson

Be near me when my light is low,
When the blood creeps, and the nerves prick
And tingle; and the heart is sick,
And all the wheels of being slow.

Be near me when the sensuous frame
Is racked with pangs that conquer trust;
And Time, a maniac scattering dust,
And Life, a Fury slinging flame.

[...]

Be near me when I fade away,
To point the term of human strife,
And on the low dark verge of life
The twilight of eternal day.

-In Memoriam
Lord Tennyson

"[Oscar] Wilde made dying Victorianism laugh at itself, and it may be said to have died of laughter."

-Richard Le Gallienne
about The Importance of Being Earnest.

"My hand, as it writes these words, slips gaily along, jumps like a grasshopper to dot an i, feels the table rather cold, gets a little bored if I write too long, has its own rudiments of thought, and is just as much me as is my brain, my mind, or my soul. Why should I imagine that there is a me which is more me than my hand is? Since my hand is absoloutely alive, me alive.
[...]
Whatever is me alive is me."

-Why the Novel Matters
D.H. Lawrence.

Hver segir svo að hið akademíska líf auðgi ekki andann??

2007-12-17T14:30:00.001Z

Þegar ég vaknaði í morgun var ekkert koddaver á koddanum mínum. Ég hef ekki hugmynd um hvað gerðist en það lá voða pent ofan á sænginni minni. Það hlýtur þó eitthvað að hafa gengið á því það er svolítið vesen að reisa sig upp, taka koddaverið af koddanum, leggja það á sængina svona líka pent og leggjast svo aftur á koddann, fyrir utan náttúrulega þá ákvörðun að gera þetta. Ég hlýt líka að hafa gert þetta mjög hljóðlega og án alls brussugangs því rúmdeilari minn var alveg jafn hissa og ég á koddaverslausa koddanum í morgun.

Já krakkar mínir... Það er oft gaman í draumalandinu.

Notalegt

2007-12-13T12:41:00.000Z

Undanfarið hefur mér þótt voðalega gott að bregða mér í lopapeysu og ullarsokka á meðan ég sit í herberginu mínu og les. Getur verið voðalega notalegt þetta skammdegi. Ekkert betra en að kveikja á kertum og jólaseríum, hlusta á sellósónötur Bach og lesa frábærar bókmenntir á meðan maður kúrir sig í hlýjum fötum með tebolla við höndina. Það er nefnilega eitt sem ég er nýbúin að uppgötva; te. Þvílíkur lífsins elexír á köldum vetrardögum. Heitt og gott te. Mmm. Það hlýtur líka að vera hollara en kaffi.

Ég er voðalega meyr þessa dagana. Langar ekkert meira en að eiga lítið sætt kot í fallegu landslagi þar sem ég get kveikt upp í arni, og átt lítil börn og hunda. Og drukkið te á meðan snjóar úti. Dæs... Þessi próflestur lætur hugann reika.

Kannski einhvern tímann...

Forbrydelsen

2007-11-26T14:12:00.000Z

Ef þú ert ekki búin/n að sjá þáttinn í gær en ætlar samt að gera það þá myndi ég ekki lesa lengra. Ef þú gerir það áttu eftir að vera reið/ur við mig og það vil ég svo sannarlega ekki. Góðar stundir.

Ég er búin að fylgjast spennt með þessum frábæru þáttum frá byrjun og fylgdist auðvitað með í gær enda þátturinn í síðust viku alveg sérstaklega taugatrekkjandi. Kom í ljós í gærkvöldi að kennarafjandinn, Rama, hafi átt einhvern þátt í dauða stúlkunnar. Ég var orðin alveg viss um að hann væri ekki sá seki þó að hann hefði greinilega eitthvað óhreint mjöl í pokahorninu og var alveg handviss um það þar til sterkar sannanir komu í ljós gegn honum í þættinum í gær.

En nú er ég alveg hlessa. Þetta var sjöundi þáttur, ef ég man rétt, og það eru tuttugu þættir í seríunni. Getur þetta verið svona einfalt? Svo á ég eitthvað bágt með það að vondi kallinn sé hafður arabískur innflytjandi, svona á þessum síðustu og verstu tímum. Er það alveg siðferðislega rétt? Úúú, hann var í hernum... Gargar svo á arabísku í símann, er brúnn og svarthærður... Jah, maður spyr sig. Ég allavega held að Lund og félagar eigi eftir að komast að einhverju nýju, þetta getur bara ekki verið svona létt.

Ég er bara farin að hlakka til næsta sunnudags...

2007-11-21T16:28:00.000Z

Rétt í þessu æpti ég upp yfir mig með miklum fögnuði JEEESSSS!!! Bryndís systir kemur hlaupandi fram og spyr: "Hvað, HVAÐ???"
"Ha.. hmm... æ.. hérna, ekkert neitt sérstakt... Mér bara tókst að finna síðasta orðið í krossgátu sunnudagsmoggans... hehemm... "

Ritstíflunnar gætir semsagt bara þar sem hennar er ekki þörf. Orðið gálgamatur hins vegar rennur upp fyrir mér eins og sólin á sumardegi. Seisei.

2007-11-21T16:23:00.000Z

Enn einu sinni hefnist mér fyrir "þetta reddast" viðhorfið sem ég ól með mér fyrr á önninni. Ég er að vísu ekki búin að gefa það upp á bátinn að þetta skuli reddast, ég veit að þetta mun gera það, en af hverju þarf ég alltaf að gera mér svona erfitt fyrir? Gömul saga og ný, ég veit það. Óþörf bloggfærsla, veit ég vel. Ritstífla einni viku áður en ég á að skila 50% ritgerð og þremur dögum fyrir aðra minni, ekkert svakalega fyndið hins vegar.

Nennir einhver að hringja á vælubílinn fyrir mig?

Gaman

2007-10-26T16:27:00.001Z

Ruslpóstsían í gmailinu mínu er fljótt af fylla möppuna af alls kyns rugli. Ég kíki stundum inn á þetta, það hefur nefnilega komið fyrir að hún hefur síað eitthvað sem ekki átti að síast. Ég geri nú lítið af því að opna þessi ruslbréf en ef ég skoða fyrstu línurnar á þessum bréfum (það sem stendur fyrir aftan titilinn) þá hljómar það svona í nokkrum þeirra:

- hello comrades anna.samuels still got that little thing dangling between your...
- hello mom anna.samuels make your cock the main event of every sex... (Mom????)
- hello anna.samuels you aint seen nothing till you've seen your dick huge... (jah... ég held það sé augljóst að ég hef lítið séð...)
- hello babe anna.samuels, is your dick only as big as your pinky finger...
- hey baby anna.samuels stop wasting your money on other shit, buy penis pills... (aha...)
- hey honey anna.samuels fuck pumps, fuck patches, pills really make you...

Hvers vegna í fjandanum er gert ráð fyrir að ég sé kall? Og er einhver sem opnar svona lagað? Hvað ætli það sé þá í titlinum sem heilli viðkomandi.... Mom kannski?? Það þætti mér gaman að vita. Ó tækni.

2007-10-25T16:29:00.000Z

Ég er í þremur kúrsum í skólanum. Einn þeirra er próflaus en endar með langri ritgerð sem skila á í lok nóvember. Í hinum tveimur þarf ég að taka jólapróf, eins og gengur og gerist, og eru þau sett 20. og 21. desember. Ertekkaðgrínast hvað desember verður fokkd opp!

Jæja...

2007-10-22T18:27:00.000Z

Það á bara ekkert að fara að hætta að rigna... Ekki það að ég sé orðin þreytt á þessu... Alls ekki, þetta er ósköp notalegt. Gaman að segja frá því að á vedur.is eru regndropar á öllum dögum út vikuspána. Svona er víst Ísland í dag. Blautt blautt, allt blautt.

Ég held að skýin feli sólina af illgirni.

2007-10-18T15:57:00.000Z

Venjulega stilli ég vekjaraklukkuna mína á sirka hálfátta á morgnana. Hún hringir með alveg einstaklega leiðinlegu míííp, míííp, míííp hljóði og ég er yfirleitt fljót að snúsa. Undanfarna morgna hefur þetta hljóð hins vegar náð að lauma sér inn í drauminn minn þannig að ég held alltaf að klukkan sé að tala við mig. Hún segir margt skemmtilegt og ég bíð í raun frekar spennt eftir því þegar 10 mínúturnar eru liðnar og hún heldur áfram að segja mér eitthvað sniðugt. Í morgun gekk þetta á í næstum því klukkutíma. Það skrýtnasta er að þetta er ekki eitthvað einsdæmi heldur hefur þetta gerst mörg síðustu skipti og ég er eiginlega hætt að kippa mér upp við það að klukkan mín skuli tala. Hjálpi mér.
Seinustu nótt dreymdi mig líka að kona sem ég er að vinna með hefði stolið öllum eyrnalokkunum mínum og hálsklút frá mér og hefði svo mætt spígsporandi með allt þýfið, já þýfið segi ég, danglandi úr eyrunum, hljóp svo reglulega fram til að skipta um eyrnalokka af því að hún átti svo marga. Mikið óskaplega vaknaði ég pirruð af þeim draumi.

2007-10-17T15:26:00.000Z

Þegar ég er að drífa mig eitthvert lendi ég nánast undantekningalaust á öllum rauðum ljósum, allir svína á mig, það eru bara leiðinleg lög í útvarpinu og allir nema ég sjálf keyra eins og fífl. Um daginn gekk þetta svo langt að það var búið að flæða yfir aðra akreinina í Suðurgötuhringtorginu og ég píndi litla bílinn í gegnum vatnselginn sem náði honum upp að "mitti", af því að ég var að drífa mig.
Stundum er ég svo engan veginn að drífa mig. Þá eru til dæmis rosalega skemmtileg lög í útvarpinu og ekkert nema gaman að syngja með, ljósin verða græn um leið og ég nálgast þau svo ég þarf varla að hægja á mér og allir keyra eins og englar. Þetta eru einmitt þau skipti sem ég vildi að umferðin gengi aðeins hægar. Ég átti til dæmis í morgun þennan fína rjúkandi heita kaffibolla í ferðamáli. Það var kalt úti og sól, ég var á leiðinni á Þjóbó og var því engan veginn að drífa mig neitt sérstaklega. Það er eins og við manninn mælt; þegar ég hafði það svona einstaklega gott í bílnum með kaffið mitt og Airwaves umfjöllun í útvarpinu í sólskininu hafði ég engan tíma til að njóta tónlistarinnar og drekka kaffið, umferðin gekk svo vel.

Annaðhvort er ég að sanna hér með að allt gangi betur þegar skapið er gott, lundin létt og stressið í lágmarki eða ég er að sýna fram á að reiði guðs hafi dunið yfir mig.

Þar sem ég er ennþá örlítið sár yfir að hafa ekki fengið að klára kaffibollann í góðu yfirlæti á rauðu ljósi í morgun kýs ég að halda það síðarnefnda.

2007-10-05T20:45:00.000Z

Ég var að horfa á sjónvarpið með öðru auganu í gærkvöldi, einmitt þegar House var nýbyrjaður. House og félagar voru í óða önn að velta fyrir sér hvað gæti verið að drepa fólkið í þessum þætti og þetta er að sjálfsögðu allt textað á skjánum. Ég lít upp í örstutta stund og sé á textanum um það bil þetta: "Blablabla... Svartidauði (eða einhver jafn ólíklegur sjúkdómur)... bla bla.. Nei, það er frekar langsótt..." Ég hef mikinn áhuga á sjúkdómum hvers konar og hugsaði því lengi vel hvers konar sjúkdómur langsótt eiginlega væri, þá sótt hafði ég aldrei heyrt um fyrr. Nokkrum sekúndum síðar fannst mér ég ógeðslega fyndin.

Speki komandi vetrar

2007-10-03T15:34:00.000Z

...O Wind,
If Winter comes, can Spring be far behind?

- Percy Bysshe Shelley

Sumarísað sumar

2007-09-12T11:45:00.000Z

Ég tel að kominn sé tími til að rita nokkur orð inn á þessa síðu. Þegar maður er í þurrð þá liggur beinast við að rifja upp góða tíma á liðnu sumri og sumarísa sumarið. Hoho.

Ég var ánægð í hvalavinnunni minni og þakka Ásdísi Eiri góð sambönd. Tíðin var sérstaklega góð í lok sumars þegar hnúfubakur gerði sig heimakominn í Faxaflóa og sá ég hann stökkva allnokkrum sinnum auk þess að "tailslappa" og leika alls kyns kúnstir aðrar.. Eins og þær að verða næstum fyrir bátnum. Kannski var það einhverjum öðrum en hvalnum að kenna en ég læt það liggja milli hluta. Það hlýtur að mega kenna stærsta aðilanum um.. Er það ekki?

Haldið var á Hróarskeldu í byrjun júlí og olli hún mér ekki vonbrigðum frekar en í fyrra. Ég er einlægur aðdáandi þessarar hátíðar og allra þeirra minninga sem hún gerir manni svo auðvelt að eignast. Hátt upp úr stóðu Muse, Arcade Fire og Björk en öll stóðu þau fyrir gallalausri skemmtun.
Ég viðurkenni að hátíðin var örlítið blautari en í fyrra.. um það bil 100 millimetrum blautari.. en við ferðafélagarnir héldum okkur á hosteli í Kaupmannahöfn svo okkur sakaði ekki þó við höfum orðið blautar í gegnum regngallana og vaðið drulluna upp að lærum. Við sváfum allavega í þurrum rúmum og gátum farið í bað. Ahh.. Eins þægilegt og það var þó að vera á hosteli í þessu ógnarveðri sem geisaði var ég mun hrifnari af stemningunni sem ég upplifði með því að vera í tjaldi í fyrra og verður það því endurtekið næst. Næst segi ég.. En veit þó ekki hvenær það verður.

Hátíðin var í blautara lagi í ár. Myndin er kannski ekki alveg í fókus en hún lýsir stemningunni fyrsta kvöldið svo ofboðslega vel. Við vorum komnar yfir það að vera blautar og farnar að dansa í drullunni. Það var ekkert annað í boði.

Eins og sjá má náði drullan hátt upp á stígvélin. Fætur vorir voru enda þreyttir í enda dagsins enda* ekkert grín að vaða drulluna allan liðlangan daginn. Þessi maður á ekkert að vera þarna en er það nú samt.
*Vá, takið þið eftir hvað orðið "enda" fær mikla notkun í þessari málsgrein!

Ah... Stemningin er svo ólýsanleg. Á sviðinu standa Muse og trylla lýðinn.

Um miðjan ágúst hélt ég svo utan með ástkærri móður og móðursystur. Við gengum um stórkostlega náttúru Norður Ítalíu í 6 daga og skemmtum okkur konunglega. Ég var yngsti þátttakandinn í gönguferðinni en tók svosem ekkert mikið eftir því. Öfgarnar voru þó frekar skemmtilegar því elsti göngugarpurinn var 75 ára gömul og munaði því 53 árum á elsta og yngsta þátttakanda. Það kom þó ekki að sök og kom okkur alveg hreint ágætlega saman.

Við gistum tvisvar sinnum í fjallaskálum á göngu okkar og voru þeir leiðangrar í algjöru uppáhaldi hjá mér. Seinni leiðangurinn endaði í 2410 metra hæð og útsýnið var hreint út sagt stórkostlegt. Bæði sáum við vel um kvöldið og svo aftur morguninn eftir þannig að við fengum að sjá alla þessa fjallatinda bæði baðaða tunglsljósi og sól. Útsýnið var meir að segja svo gott að við sáum alla leið til landamæra Sviss, yfir alla Pósléttuna og yfir Como vatnið eins og það lagði sig.

Það sem fyrir augu bar á ferðalaginu. Þessi hús eru langt uppi í Codera dalnum og að þeim komast engir bílar. Við stoppuðum í einu svona þorpi og borðuðum hádegismat. Fólk býr í þeim á sumrin en flest eru þau í eyði á veturna.

Gömul kona fyrir utan kot sitt. Hún er að verða níræð en gengur þó á æskuslóðirnar á hverju vori og dvelur þar fjóra mánuði ársins. Hún var í andspyrnuhreyfingunni í stríðinu enda er þetta litla þorp rétt við landamæri Sviss og því mikill hasar. Hún söng fyrir okkur lag og var öll hin sætasta eftir að hún hafði verið fullvissuð um að við værum ekki Þjóðverjar.

Í góðum félagsskap uppi á Grignunni svokölluðu, í 2410 m hæð. Útsýnið var ótrúlegt og á bak við okkur sjást snæviþakin fjöll svissnesku Alpanna og landamæri Sviss og Ítalíu, auk örlítils hluta af Como vatninu sjálfu.

Frekar sportlegar mæðgur.

Ég ferðaðist eitthvað innanlands í sumar en ekki eins mikið og ég hafði ætlað mér. Fór þrisvar sinnum austur í Botna og tók einn dag í að rúnta Hvalfjörðinn og út á Snæfellsnes. Stór plön voru um að fara í hvalaskoðun á bæði Ólafsvík og Húsavík en ekkert varð úr þeim þetta sumarið. Kannski næst. Síðustu helgi var svo haldið á Vestfirðina með sætu stelpunum og þakka ég Elínu Lóu fyrir að bjóða okkur með sér. Ég skemmti mér konunglega.

Ekki má svo gleyma stórskemmtilegri ferð á Þingvelli þar sem systur minni var kennt að spila Kubb, því þegar ég og Ásdís fórum að snorkla í Silfru, öllu skemmtilega djamminu, frábæru afmæli í Heiðmörk, stórkostlegum félagsskap vina og fjölskyldu, grillmat, köldum bjór á Austurvelli, gönguferðum um Mosfellsbæinn, Esjugöngu sem endaði í ísbíltúr, rölti um Reykjavík þar sem gægst var inn í bakgarða húsa í Þingholtunum, björtu nóttunum... Og öllu hinu.

Þó haustið sé aldeilis farið að gera vart við sig með tilheyrandi haustlægðum og skóla vil ég ekki sleppa sumrinu alveg strax og vona að september gefi einhverja fallega og góða haustdaga þar sem hægt verður að fara í fjallgöngu eða berjamó.. Nú eða hvalaskoðun! Svo er eiginlega ekki hægt að kveðja sumarið öðruvísi en með einu góðu Kubb eitthvert góðviðrissíðdegið í Hljómskálagarðinum... Ekki satt?

Á kostnað annarra

2007-08-08T21:40:00.000Z

Ég er búin að vera að hlæja að óförum annarrar manneskju í meira en klukkutíma. Ég veit ekki hver manneskjan er en geri sterklega ráð fyrir því að hún sé skiptinemi við Háskóla Íslands, enskuskori, haustið 2007. Á spjallþræði í einu faginu sem finna má á Uglunni minni hefur hún kommentað (á ensku en ég þýði þetta hér):

"Halló, ég sá á stundaskránni að þetta námskeið mun fara fram í Óákveðið, en hvar er það nákvæmlega? Ég er með kort af háskólasvæðinu en ég finn bygginguna bara ekki þar! Getur einhver hjálpað mér með þetta? Og er komið á hreint í hvaða stofu kennt verður?"

Ahahaha... Ég skemmti mér svo vel yfir þessu. Og geri enn. Mér finnst eins og ég ætti að svara spurningunni hennar og vera ýkt skilningsrík og góð en ég bara get það ekki, mér finnst þetta allt of fyndið og held að kommentið mitt gæti aldrei orðið nógu hlutlaust til að það myndi ekki skína í gegn hvað þetta er sniðugur misskilningur. Ég læt því bara aðra sjá um þetta fyrir mig og held áfram að hlæja. Hahaha...

22, 22.07.07

2007-07-22T18:12:00.000Z

Í dag á ég afmæli. Ég er 22 ára. Það er alltaf að gaman að eiga afmæli en sérstaklega er það skemmtilegt í dag því ég er 22 þann 22.07.07 sem er afar flott dagsetning í stíl við aldurstöluna. Ég mætti í mitt eigið afmæliskaffi síðust allra gesta, það á náttúrulega að láta afmælisbarnið vita af afmælisboðinu, annars getur þetta endað svona!

Partýið í Heiðmörk heppnaðist vel og fagurlega myndskreytta rútan vakti mikinn fögnuð hvala og manna. Heiðmörkin klikkar ekki... Með mojito í kassa og Kubb í poka getur fátt klikkað.

Ég tek glöð á móti kommentum um ánægju ykkar með það hversu gömul ég er orðin ;)

Brandari

2007-07-14T22:17:00.000Z

Bretinn: "Pass me the sugar, sugar..."
Kaninn: "Hand me the honey, honey..."
Íslendingurinn: "Réttu mér mjólkina, beljan þín..."

Það er ekki laust við að laugardagskvöldin séu hress. Sem kresinn fress.

Lovin' it

2007-07-13T21:39:00.000Z

Þegar ég borða kirsuberjatómata finnst mér einstaklega skemmtilegt að stinga þeim upp í mig, bíta hægt og finna þegar þeir springa. Lovin' dat feelin. Katjisssss, ég spring.

2007-06-12T17:41:00.000Z

Ein lítil setning hefur setið í mér síðan ég las hana í bók fyrir um tveimur vikum. Frídaginn minn í dag notaði ég meðal annars í að sitja í sólstól úti á palli og klára þessa bók, Híbýli vindanna. Þegar ég hafði lokað bókinni eftir að hafa lesið síðustu línurnar táraðist ég og sat svo í smástund og hugsaði mikið. Fletti aftur í bókinni og rifjaði upp ákveðin atriði, get ekki gleymt þessari litlu setningu. Leit yfir hverfið, öll trén og húsin, heyrði í bílum og flugvélum og börnum að leika sér og hugsaði um þessa bók, bókina um fólkið sem flutti til Kanada til að flýja landið sem við lofsömum í dag. Híbýli vindanna ætti að vera skyldulesning allra Íslendinga. Hún lætur mann hugsa um hvaðan maður er kominn og hvar maður væri án forfeðra okkar sem börðust fyrir lífi sínu á þessu volaða landi sem þá var.

Setningin mun seint líða mér úr minni. Öll fegurð deyr.

Fjárfestingar

2007-06-07T14:18:00.000Z

Tvær fjárfestingar voru gerðar á seinasta sólarhring. Sú fyrsta var frekar smávægileg en hefur veitt mér og systur minni gleði engu að síður. Fyrsta sería OC. Á þessum dögum var Marissa sæt og hress og ekki orðin alki. Ryan er með hálsól. Gæti hugsanlega verið hálsmen en það er svo þröngt að það lítur út fyrir að vera hálsól. DVD spilarinn mun líklega þurfa að þola marga OC þættina á næstu vikum, en bara þegar það er vont veður.

Mikilvægari fjárfestingin var líklega sú sem gerð var fyrir um það bil tveimur tímum síðan. Yarisinn Dúllý er orðinn minn. Gamla Lancernum var fargað af manni með stórar númeraklippur. Dúllý er hvít og mér finnst hún sæt. Sjáumst á rúntinum!

Reykingabann og bærinn

2007-06-02T15:46:00.000Z

Reyklausi bærinn var prufukeyrður í gær. Það tók mig smá tíma að átta mig á að allt væri reyklaust en þvílíkur munur. Maður entist lengur og ég get vel notað fötin mín aftur í dag án vandræða. Ég klappa fyrir reykingabanninu. Klappklapp.
Svo var bærinn fullur af lukkulegum nýstúdentum og ég er semsagt að verða gömul kona. Reykingabannið varð samt til þess að ég drakk meira en venjulega, hugsanlega áttu tvær stúdentsveislur og góðir vínverðir líka sinn þátt í því. Heilsan var samkvæmt því í morgun og dag. Ég fékk mér hamborgara í morgunmat, drakk Alka Seltzer og setti svo ER í spilarann. Oj bara. Hvað um það. Ég er mikið marin á báðum fótum eftir pinnahæla, svo vel náðu þessar háhælabeljur að stíga á greyið stelpuna í lágbotna skónum að á öðrum fæti gæti hællinn enn verið að stíga á mig, svo vel sé ég farið eftir hann.

Ég mæli með fyrstu seríu ER, stórskemmtilegt alveg hreint. Þessir þættir eru miklu alvarlegri og raunsærri en nýju þættirnir. Þannig vil ég sko hafa allt, raunsætt og alvarlegt.

2007-05-06T21:33:00.000Z

Ég er að læra fyrir próf í amerískum bókmenntum. Búin að vera löt og allt það um helgina en þetta reddast nú eins og hvað annað, sérstaklega þar sem efnið er skemmtilegt.
Rétt í þessu var ég að lesa sögu eftir mann sem hét Charles W. Chesnutt. Blökkumaður var hann, einn af þeim fyrstu til að skapa sér nafn sem svartur rithöfundur í Ameríku eftir Þrælastríðið.
Í seinustu viku var ég svo að læra fyrir próf í bandarískri menningarsögu. Stór hluti námsefnisins fjallaði einmitt um blökkumenn og mannréttindabaráttu þeirra. Ég er búin að fussa og sveia í marga daga núna yfir hvíta manninum, hvað hann er nú alltaf heimskur og óréttlátur.
Mér stóð því ekki á sama núna þegar ég kláraði söguna eftir Chesnutt er ég byrjaði að raula fyrir munni mér: "Chestnuts roasting on an open fire..."

Ég lokaði á mér munninum í snatri. Nú er ég í þagnarbindindi.

Status

2007-05-05T14:13:00.000Z

Próf: 3 af 5 búin.
Sumarvinna: Engin enn.
Mataræði prófatarnar: Kaffi, kaffi, kaffi, ritzkex, túnfiskssalat, ristað brauð, kaffi, dökkar súkkulaðirúsínur, grænmeti, kókómjólk.
Misskilningur prófatarnar: Þegar ég vissi ekki að ritgerðarefnin fyrir 100% prófið í menningarsögu væru á netinu fyrr en daginn fyrir próf. Panikkast í kjölfar þessara upplýsinga.
Félagslíf: Svo lítið að ég náði ekki lágmarksnotkun hjá Sko og af inneigninni minni voru dregnar einhverjar krónur. Iss.
Félagslíf framundan: Reunion hjá grunnskólanum, hugsanlega mjög athyglisvert. Eurovision og kosningar.
Kosningar: Ekki búin að ákveða mig. Seinna tíma vandamál.
Sumartilhlakkanir: Hróarskelda og Como-vatn. Ójájá.
Draumfarir: Skólastjóri lýðháskólans míns var á Íslandi, ég mætti honum úti á götu og hann vildi ekki tala við mig. Ég er ennþá sár.
Prófaheilinn: Tala meira við sjálfa mig en aðra.

Seisei, ætli statusinn sé ekki bara nokkuð quo.

Draumfarir og sumarfrí

2007-04-19T11:53:00.000Z

Ég vaknaði frekar pirruð í morgun. Mig dreymdi að ég hefði verið stödd á Hróarskeldu með Hrafnhildi. Við vorum eitthvað ekki alveg á sömu bylgjulengd í sambandi við þessa hátíð og hún vildi bara skoða bæina í kring og vera í einhverri menningarferð. Við vorum bara endalaust að keyra eitthvað og skoða kirkjur, hún voða áhugasöm á meðan ég æpti á hana að við værum búnar að missa af Björk! Og The Who! Æ, nei Hrafnhildur, Muse er að byrja!! Guð hvað ég var pirruð út í þig Hrafnhildur mín. Svo er ég líka nýbúin að uppgötva Spider-kapalinn í tölvunni og var að spila hann í mestalla nótt í draumi. Jeminn eini.

Þegar ég var búin að sætta mig að þetta hefði bara verið draumur og Hrafnhildur væri ekki alslæm eftir allt saman komst ég í hið besta skap, sólskin úti og fuglasöngur. Fór niður í eldhús og fékk mér morgunmat. Þar var móðir mín stödd að lesa blaðið. Rak hún augun í auglýsingu um gönguferð til Comovatns á Ítalíu í lok ágúst. Um hálftíma síðar vorum við búnar að bóka okkur í ferðina ásamt Kristínu móðursystur minni. Það er ekki lengra síðan en í gær að ég var að segja að ég væri hreinlega ekki með neitt planað fyrir sumarið, á algjörum bömmer. Svo kom Sumardagurinn fyrsti og þá greinilega mátti ég fara að hugsa um sumarið. Ætli draumurinn boði líka Hróarskelduferð? Hver veit...

Svei mér þá, sumarið byrjar vel að þessu sinni. Gleðilegt sumar!

Hver veit nema ég reki augun í þessa fögru sjón á göngu minni í sumar.

Sjálfsvorkunn

2007-04-16T15:02:00.000Z

Ég er búin að monta mig af því í nokkurn tíma núna að ég skuli hreinlega aldrei verða veik. Búin að segja það í atvinnuviðtölum og allt, segist standa af mér allar pestir. Nú er hins vegar komið babb í bátinn. Manneskjan sem verður aldrei veik er greinilega ekki með svona svakalega sterkt ónæmiskerfi, það er bara svona lengi að bresta. Ég var stödd í heitum potti í sumarbústað á Stykkishólmi um helgina þegar ég fann nefið og hálsinn stíflast upp með tilheyrandi gleði. Fór að sofa og vonaði að þetta væri bara tilfallandi og ég gæti bara sofið þetta úr mér. Í gær vaknaði ég verri, fann ógeðið dælast inn í kinnholurnar á mér, hausinn stíflast allan upp, fékk verk í tennurnar og fann sjálfsvorkunnina streyma inn í líkamann. Kinnholuhausverkurinn er sá sami í dag, hitamælirinn segir að ég sé með 35,5°C hita, ég tek því sem ég sé að deyja, velti þó líka fyrir mér hvort hitamælirinn sé bilaður.

Ég held að líkaminn minn sé að refsa sjálfumgleðinni í mér þar sem ég hef horft á fólk í kringum mig hrynja niður í pestir á meðan ég hef ekkert fengið. Frábært hjá líkamanum að gera þetta einmitt þegar mig vantar hausinn minn í að lesa upp gamlar gamlar syndir. Foj.

Sveitt

2007-04-10T13:25:00.000Z

Sviti. Nauðsynlegur hluti mannslíkamans býst ég við. Ekki viljum við nú vera eins og svínin. Onei. En, eigum við að minnast á pirringsgildi hans?
Ég fór í Smáralindina um daginn og keypti mér voða fínan kjól. Ljósbláan að lit. Ég hugsaði í búðinni: "Þessi ljósblái litur er afskaplega óhentugur svitablettalitur." Svo gleymdi ég því og keypti kjólinn. Á laugardaginn prufukeyrði ég kjólakjól. Stödd í fimmtugsafmæli þar sem var sitjandi stemning með rauðvín og góðum mat, svo ég tali nú ekki um góða ættingja. Ég fór á klósettið einhverntímann um kvöldið og þegar ég leit í spegilinn mundi ég eftir hugsun minni í búðinni. Ég hafði rétt fyrir mér, þetta var einstaklega óheppilega litaður kjóll. Við erum samt ekkert að tala um að svitinn hafi lekið af mér neitt, þetta var sitjandi veisla, heldur að ég hefði ekki mátt lyfta handleggjunum mikið. Ég ákvað að taka þetta á kúlinu, setti pappírsþurrku inn á kjólinn og fór fram, meðvituð um það að lyfta handleggjunum ekki mikið. Nú lyftir maður handleggjunum kannski ekki mikið svona almennt þegar maður situr og spjallar við fólk en það er samt heftandi að þurfa að hugsa um það að lyfta þeim ekki. Eftir nokkur rauðvínsglös í viðbót var ég alveg búin að gleyma þessu vandamáli og var það vel. Þegar ég fór aftur á klósettið fann ég ekki pappírsþurrkuna sem ég hafði sett inn á kjólinn. Ný pappírsþurrka, fram, drekka meira.

Til að gera langa svitasögu stutta: Þegar ég kom heim og fór úr kjólnum þá hrundu þónokkrar pappírsþurrkur niður úr kjólnum. Ég veit ekki til þess að nokkur hafi tekið eftir svitablettavandamálinu mínu. Kannski er fólk ekkert almennt að segja frá þannig hlutum en ég kýs að halda að fólk hafi bara ekki séð þetta. Já.

Hvað getur maður gert í svona aðstöðu? Ég man eftir að hafa spurt leiklistarkennarann minn að þessu úti í Danmörku því það var alveg einstaklega heitt á sviðinu og við allar í ljósgrænum kjólum, þetta var viðvarandi vandamál hjá okkur öllum. Hann sagði að leikarar ættu stöðugt í vandræðum með þetta og hefðu komið með margar leiðir til að fela þetta, til dæmis með því að setja límband í handakrikana. Endaði þessi ráðlegging með því að við vorum nokkrar sem settum teip í handakrikana fyrir sýningu. Það leysti vandamálið en jeminn hvað það var vont að taka þessa lausn af. Mæli ekki með þessu, enda notaði ég ekki þessa lausn á laugardaginn.

Ef einhverjum fannst þessi færsla asnaleg, óþörf eða ógeðsleg getur sá hinn sami bitið í sig. Eftir mánaðarbloggpásu er erfitt að koma sér í gírinn aftur. Færslan varð að innihalda eitthvað djúsí eða krassandi, sbr. svitann.

Sönn saga

2007-03-15T16:27:00.000Z

Um daginn var ég í röð í sjoppu og ég og vinkonur mínar vorum næstar í röðinni og vorum búnar að bíða lengi og svo kom maður inn í sjoppuna og ætlaði að vera á undan okkur en þá sagði ég hey við erum næstar og búðarmaðurinn kom og afgreiddi okkur og þá sagði maðurinn sem ætlaði að troða sér fyrir framan okkur jájá sumir halda greinilega að maður hafi bara allan tímann í heiminum en ég og vinkonur mínar hlustuðum ekki á svona dónaskap og keyptum okkur kristal með mexico-lime bragði. Endir.

2007-03-09T16:15:00.000Z

Æ bjána iPod að eyðileggja samsetta partinn á Abbey Road.

Dýrðardagur

2007-03-08T15:09:00.000Z

Það verður mikill dýrðardagur þegar ég mun átta mig á að það er langsniðugast að læra jafn og þétt yfir veturinn og ekki geyma próflestur mestmegnis þar til daginn fyrir próf. Mikið hlakka ég til!

Þangað til mun ég lifa í bölvun minni og asnast í gegnum efnið á nótæm fáandi þar af leiðandi lélegar einkunnir. Það er fátt sem jafnast á við sjálfsvorkunn og óbeit á sjálfri sér.

2007-02-21T00:11:00.000Z

Ég er búin að hafa þessa mynd sem skjámynd á tölvunni minni í nokkra daga. Ég held hún fái að vera þar í þónokkuð marga daga í viðbót því ég virðist geta rifjað upp endalausar minningar tengdar þessari mynd. Þetta er mynd af bakgarðinum í lýðháskólanum mínum undursamlega í Ry.
Í þessum garði hef ég:
- Klifrað í trjánum.
- Látið hífa mig 10 metra upp í loftið í hengirólu og síðan verið sleppt.
- Rúllað mér niður brekkuna.
- Rennt mér í sápurennibraut.
- Legið í sólbaði.
- Setið langt fram á nótt við varðeld drekkandi bjór.
- Drukkið rosalega kalt rauðvín.
- Sofið.
- Synt í vatninu.
- Labbað um í blautbúning.
- Siglt á kajak ótal sinnum.
- Oltið í kanó.
- Hlaupið öskrandi niður brekkuna með Louise mér við hlið til að koma okkur í partýstuð.
- Rólað.
- Spilað blak.
- Æft mónólógana mína fyrir leikritið.
- Lært víkingaspil og orðið sindsygt god til det.
- Grillað mér sykurpúða og brauð yfir eldi.
- Séð ótrúlega stórar kóngulær og heyrt sögur af snák sem bjó í vatninu.
- Upplifað alvöru sumar.
... Og sjálfsagt alveg ótrúlega margt fleira. Fortíðarþráin getur stundum gert örlítið út af við mann.

Í fullorðinsleik

2007-02-14T12:48:00.000Z

Mér líður eins og ég sé í fullorðinsleik í dag.

- Er að fara að skoða íbúð á eftir. Ofboðslega fullorðinslegt.
- Drakk skyrdrykk áðan sem rann út fyrir 20 dögum. Mér finnst það svaka fullorðinslegt að borða útrunnar mjólkurvörur. Þá líður mér eins og alvöru fullorðnir séu ekki þeir einu sem þora því, þótt þau hafi fengið að upplifa mjólkurverkfall einhvern tímann á síðustu öld og orðið að frysta mjólk og allt í rugli bara.
- Aðhaldið, megrunin, kúrinn... Bara það sem er fullorðinslegast, gengur svona líka vel. 4,6 kg. farin á fimm vikum. Ekki svo fullorðinslegt: Í verðlaun fyrir góðan árangur fékk ég kirsuberjalímmiða með augum sem hreyfast.
- Núna sit ég svo á kaffihúsi með tjörn fyrir utan gluggann og sýp á léttum latte í glasi, lítandi ever so fullorðinslega út með fartölvuna mína að þykjast vera að skrifa eitthvað voðalega vitrænt. Sem ég er ekki að gera.

Annars neita ég ennþá að vera orðin eitthvað fullorðin, ég er sko ekki orðin kona. Í mesta lagi ung kona. Sem mætti líka bara vera stelpa. Já, stelpa er það heillin.

Völundarhús skógarpúkans

2007-02-12T13:17:00.000Z

Ég fór að sjá spænsku myndina El laberinto del fauno í gær. Á íslensku er hún ranglega kölluð Völundarhús Pans en ætti að heita Völundarhús skógarpúkans, ef við förum út í smáatriði, því fígúran heitir ekki Fauno, hún er "fauno".
Hún er nú búin að bætast í flokk þeirra mynda sem Græna ljósið flytur inn. Ég hef núna séð þrjár myndir hjá þeim, hver annarri betri.
Völundarhús skógarpúkans er stórkostlegt listaverk. Þvílíkt magnaða mynd hef ég ekki séð í háa herrans tíð. Oo, það er svo gaman að fara í bíó á svona frábærar myndir sem sitja sterklega í manni ennþá daginn eftir. Ég gekk meir að segja svo langt að dreyma um hana í alla nótt, sem gerði það að verkum að ég svaf ekkert voðalega vel, myndin verandi frekar ljót.

Eins hlynnt og ég er þessu framtaki hjá Græna ljósinu, að flytja inn svolítið öðruvísi myndir og sýna þær án hlés þá verð ég nú að segja að ég var ekki hrifin af því hvernig staðið var að sýningunni í gær. Veit ég þó ekki hvorum er um að kenna, Græna ljósinu eða Regnboganum. Við mæðgurnar vorum mættar um korteri fyrir sýningarbyrjun, keyptum okkur miða í þeirri trú að nauðsynlegt væri að mæta svona snemma til að vera leyft að kaupa miða. Græna ljósið segir nefnilega að miðasölu hætti á slaginu þegar myndin byrjar, og að myndin byrji á slaginu. Þegar við vorum búnar að sitja inni í sal í svona tíu mínútur var klukkan orðin en fólk streymdi ennþá inn í salinn. Venjulegar auglýsingar hættu ekki fyrr en um 10 mínútum eftir að myndin átti að vera byrjuð og þá hófust bíóauglýsingar. Myndin byrjaði ekki fyrr en korteri eftir auglýstan sýningartíma og ennþá var fólk að streyma inn í salinn.

Þetta pirraði mig mikið, sérstaklega vegna þess að miðarnir á sýningar Græna ljóssins kosta 1000 krónur! Líklega kostar meira á þessar sýningar en aðrar vegna þess sem maður fær í staðinn en í gær fengum við ekkert fyrir þennan auka 100 kall. Fólk streymdi inn í salinn til a.m.k. 20 mínútur yfir og myndin byrjaði korteri of seint.
Þetta var ég ósátt við.

2007-02-07T12:13:00.000Z

Leynilega kosningin mín til stúdentaráðs og háskólafundar fór forgörðum þegar, af einhverri óskiljanlegri ástæðu, kennitalan mín var ekki á kjörskrá. Til að kjósa þurfti ég því að kjósa utan kjörfundar. Munurinn: Atkvæðið mitt var sett í umslag merkt með nafni og kennitölu. Skilur fólk ekki að ég á vini í báðum fylkingum??? Djö...

Ég man þá tíð...

2007-02-04T17:45:00.000Z

Mamma ætlar að hafa svið í matinn í kvöld. Bróðir minn kemur að sjálfsögðu í mat enda ekki maðurinn til að missa af ljúffengum sviðakjömmum. Ég hef sjálf svosem ekkert á móti þessum mat þó ég hrópi nú ekki margfalt húrra fyrir þeirri ákvörðun að sunnudagssteikin þann 4. febrúar sé svið en ekki ljúffengt lambalæri eða eitthvað í þá áttina.

Þegar ég hugsa um þá athöfn að borða svið þá flýgur alltaf upp í hausinn á mér mynd af sjálfri mér sitjandi við eldhúsborðið hjá ömmu og afa þegar þau bjuggu í Keflavík. Þetta hefur líklegast verið á þorranum og ég verið svona 7 ára, mér sýnist það allavega á myndinni í höfðinu. Svið voru á borðum og ég sat og borðaði tungu, kartöflur, rófustöppu og så videre. Mamma var örugglega búin að skera tunguna úr fyrir mig og í bita því ég sat og borðaði þetta í mestu makindum, og fannst einkar bragðgott. Tungan var alltaf uppáhaldsparturinn minn, mér fannst hún alls ekkert ógeðsleg á meðan mér fannst ógeðslegt að horfa á hina í fjölskyldunni borða kjöt af kjömmunum sjálfum.

Í dag hefur þetta gjörbreyst. Ég sé sjálfa mig ekki sitja 21 árs við kvöldmatarborðið í kvöld með tunguna brytjaða niður fyrir mig, kartöflur og rófustöppu. Tunguna úr dýrinu sem sleikir slímið af lömbunum sínum þegar þau fæðast, borðar gras, gefur frá sér hljóðið baaaaa (sem sumir skilja sem meme), drekkur vatn úr dalli sem margar margar aðrar kindur sem sleikja slímið af lömbunum sínum drekka líka úr....
Sviðin eða ekki, það verður langt í að tungan rati á diskinn minn aftur. En hver veit nema maður gæði sér á gómsætu dökku kjöti af kjömmunum sjálfum?? Eða panti sér bara pizzu...

Gullmolar

2007-01-31T08:44:00.000Z

Íslensku lýsendurnir í handboltanum eru óborganlegir. Þau eru ófá gullkornin sem þeir láta falla í leik hverjum og ég get ekki annað en hlegið að þessum fullorðnu mönnum sem gleyma sér svo í að styðja strákana sína að þeir öskra úr sér röddina, telja sig vita allt betur en dómararnir og vilja fá víti þegar strákarnir missa boltann eða skora ekki.
Í leiknum gegn Dönum í gær... Ó þessi leikur! Ég var svo sem ekkert skárri en lýsendurnir en ég var heldur ekki í beinni útsendingu í sjónvarpinu. Ég hræddi eina konu í vinnunni svo mikið með hoppum mínum og öskrum að hún varð ennþá paranojaðri en venjulega og hélt það væri komið að því að drepa hana! Ég er stórkostlegur starfsmaður.
Aftur að lýsendunum. Þeir áttu einhverja bestu setningu ferils síns í gær þegar Kasper Hvidt, sá myndarlegi fjandi, varði víti frá Ólafi Stefánssyni. Samkvæmt lýsendunum varði hann ekkert markið, Ólafur skaut bara beint í fótinn á honum. Fóturinn á Kasper var þá í axlarhæð á honum, sem er að sjálfsögðu einkar eðlileg staða til að geyma fótinn á sér, og Ólafur skaut bara beint í hann. Markmaðurinn var semsagt bara fyrir Óla, hann varði samt ekkert. Þeir eru óborganlegir þessir lýsendur.

Hann verður seint talinn ljótur, allavega af mér, en hann var samt fyrir boltanum!

Bílanöldur

2007-01-29T12:31:00.000Z

Hafandi átt bíl í næstum hálft ár núna er ég búin að kynnast þessu indæla farartæki nokkuð vel. Ég er samt nokkuð viss í minni sök um það að fáir bílar verði jafn oft bensínlausir og minn. Hann er bensínlaus flesta daga og ég virðist aldrei eiga peninga til að taka bensín á hann.

Um daginn var ég svo að keyra heim úr skólanum þegar mjúka bílahljóðið hvarf og við tók drusluhljóð. Nokkrum dögum síðar var ég að keyra í skólann þegar pústið datt svo niður. Ég hringdi í bróður minn bílamanninn og spurði hvað ég ætti að gera því ég veit ekkert hvað á að gera í biluðumbílaaðstæðum. Hann sagði mér að keyra upp í vinnu til hans og hann myndi fixa þetta fyrir mig. Ég lagði af stað á 50 km/klst eftir Vesturlandsveginum með pústið danglandi á eftir mér. Þetta var alveg til að bæta ofan á druslulætin í bílnum. Þegar ég leit baksýnisspegilinn voru eldglæringar á eftir mér, þá fékk brumminn nokkur rokkprik.
Nú er pústið komið undir bílinn aftur. Hins vegar er það ennþá ónýtt, ég skil ekki af hverju svona leiðinleg vandamál geta ekki bara lagað sig sjálf. Ég er alltaf á leiðinni með hann í viðgerð en um leið og ég geri það þá á ég ennþá minni pening til að kaupa bensín sem myndi líklegast þýða það að bíllinn yrði svo bensínlaus að hann kæmist ekki af stað. Jah, eða yrði bensínlaus í miðri Ártúnsbrekku og ég þyrfti að verða ein af þeim sem ég hef hlegið af. Aldrei!

Bíllinn tók svo upp á því um daginn að fara ekki í gang. Einum sólarhring síðar rann hann í gang eins og hann væri jafnvel nýr. Ég í einfeldni minni hélt að þetta væri bara stundarbrjálæði í bílnum en hann endurtók leikinn nokkrum dögum síðar þegar ég var stödd í Kópavoginum. Sem betur fer fór hann í gang nokkrum klukkutímum síðar og hefur ekki gert mér þetta aftur... ennþá.

Með tilkomu nýja auðkennislykilsins er lyklakippan mín orðin að skrímsli. Á lyklakippunni sem er lítil gullugla eru allir hlutirnir stærri en uglan sjálf. Dælulykill, auðkennislykill, bíllykill og húslykill. Kippan er hætt að komast í venjulegan vasa og farin að þurfa sértösku fyrir sig eina.

Að lokum: Helvítis bifreiðagjöld! Hvernig á ég nú að hafa efni á bensíni??!

Sá danski...

2007-01-18T17:59:00.000Z

Ég ákvað eftir nokkra umhugsun að það væri ekki asnalegt að segja fólki að ég væri byrjuð á danska kúrnum, þetta er eftir allt saman bara hollari matur, fituminna fæði og enginn sykur. Ég hef aldrei ætlað mér að verða neitt fanatísk í þessu mataræði og er það heldur ekki. Ég fékk mér til dæmis smá nammi á laugardaginn var og er jafnvel að spá í að fá mér bjór á morgun, þó það megi ekki. Brauðið mitt hefur alveg verið 32 gr. þó það eigi að vera 30 gr. o.s.frv.... þið vitið. En viti menn, eftir eina viku af þessu breytta mataræði er fokið 1,4 kg! Það krefst smá monts og fær smá mont.

Ég hef sagt það áður og segi það enn: Danmörk er kúl!

Little miss sunshine

2007-01-09T22:21:00.000Z

Ég hlæ aldrei neitt sérstaklega mikið að bíómyndum en jeminn hvað ég hló að þessari. Með tárin lekandi niður andlitið á mér-þurrkandi maskarann af-illt í maganum hlátri. Ég skellti nokkrum sinnum upp úr á leiðinni heim. Ég er ennþá að hlæja. Mæli með 'enni.

Er þetta kúl?

2006-12-18T10:01:00.000Z

Mamma mín uppgötvaði nýlega krossgátuna sem birtist í Mogganum á sunnudögum. Þessi krossgáta er ekki eins og flestar krossgátur heldur er hvert orð eins og lítil gáta eða þraut sem þarf að leysa. Oftar en ekki er þetta orðarugl og skemmtilegheit. Ég hef sjálf ekki ennþá getað fest mig í þessari krossgátu en mamma situr jafnan löngum stundum með krossgátuna við hönd, ýkt stolt þegar hún getur eitthvað. Þegar ekkert gengur hringir hún í vinkonu sína og þær spjalla saman um gátuna, enda þjáningarsystur í klóm krossgátunnar. Um daginn gengu þær svo langt að fara á krossgátukvöld á Næstabar þar sem var keppni á milli borða um hver gæti klára gátu fyrstur og svoleiðis.
Þetta er allt saman gott og blessað. Nema hvað, mamma er farin að spyrja mig álits oft þegar ég sit inni í stofu og horfi á sjónvarpið og hún með krossgátuna. Ég er nú eiginlega svolítið montin að segjast hafa hjálpað henni með nokkur orð. Ehemm. Um daginn var gáta eitthvað á þessa leið: Menntamaður lyktar á bæ á Vestfjörðum. Eftir smá pælingar datt mér í hug Drangar og viti menn, það var rétt. Drangar=Dr.Angar. Og ég var ógeðslega stolt.
Svo ég skemmi alveg töffaramannorð mitt og breyti mér í krossgátumömmustelpu þá gat ég ekki sofnað í gær fyrir pælingum um þessa fjandans krossgátu. Mamma hafði spurt mig fyrr um kvöldið hvað "plantan í hári okkar" gæti verið. Ég bylti mér í rúminu mínu hugsandi um þessa helvítis plöntu þegar ég fattaði að auðvitað væri þetta flétta! Mér varð svo mikið um að ég vakti mömmu og sagði henni þetta. Hún varð afar þakklát, sem gerist ekki oft þegar fólk er vakið af værum blundi, tuldraði: "Auðvitað, flétta... auðvitað..." og fór svo aftur að sofa.
Skemmst frá því að segja að eftir þessa lausn lífsgátunnar gat ég líka sofnað. Mamma mín er búin að flækja mig í net sitt... Og ég er með mjög blendnar tilfinningar gagnvart því.

2006-12-14T10:49:00.000Z

Á hverjum morgni verð ég svo reið þegar ég les myndasöguna Úthverfið í Mogganum. Þið vitið, næstneðsta sagan, þessi á undan Kóngulóarmanninum... Þetta er versta myndasaga í heimi! Þessi einstaklega ómerkilegu hjón sem myndasagan fjallar um eru búin að eiga í vandræðum með garðúðara nágrannans í að minnsta kosti tvær vikur og úðarinn er ennþá að sprauta inn í garðinn þeirra og á borðið. Ókei, það er sitthvað í stöðunni fyrir hjónin að gera. Þau eru búin að tala við nágrannann og biðja hann um að færa úðarann því þau geta ekki borðað morgunmat við borðið. Nágranninn brást hinn versti við og sagðist mega úða sínu vatni hvert sem hann vildi. Af hverju ertu að eyða vatni í að úða garðinn þinn ef þú vilt bara úða vatni á borðið hjá nágranna þínum, fíflið þitt??
Annað afar rökrétt væri bara hreinlega að færa borðið og njóta góðs af ókeypis vatninu sem nágranninn þá úðar inn í garðinn þeirra en ekki á borðið.

Eitt í stöðunni fyrir mig væri að hætta að lesa þessa skelfilegu myndasögu. Mig langar bara svo að vita hvort þau fruntist til að færa fokking borðið.

2006-12-11T23:19:00.000Z

Ég fer ekki í næsta próf fyrr en á laugardaginn og er þess vegna búin að vera óæskilega löt í dag og í gær. Á morgun tekur betra við, já. Ég er þó ekki búin að vera að gera allskostar ómerkilega hluti.. Hálfur gærdagurinn fór í að skoða þetta. Æ, þessi ferðahugur.. mig langar svo að fara frá Fróni. Þegar ég og Sigrún vorum á Kúbu hittum við bandarískan mann. Maðurinn sá bjó í Klettafjöllunum, einhvers staðar lengst uppi í fjöllum, nálægt litlu þorpi. Þarna bjó hann á sumrin og vann og vann allan tímann. Svo um leið og vetrarveðrið fór að þrengja að og dagarnir að styttast þá hélt hann af stað í nýtt ævintýri. Þegar við hittum hann var hann semsagt nokkuð nýfarinn af stað aftur, búinn að vera að ferðast í karabíska hafinu og um alla Jamaíku. Þori ekki að fullyrða neitt en mér skildist hann vera búinn að fara ansi víða, átti í rauninni ekkert svakalega mikið eftir af heiminum, ekki eins og ég með mín 94%, eins og ég reiknaði út á netinu um daginn. Allamalla hvað mig langar! Eða er þetta kannski normalt svona í miðjum prófum? Hugsanlega, hugsanlega. Dæs.

2 örsögur um kalt dót

2006-12-06T19:02:00.000Z

Ég á svona geldót sem maður setur í frystinn og svo á augun þegar maður er með höfuðverk. Núna er ég með höfuðverk og fór að leita að þessu geldóti, ætlaði að stinga því inn í frystinn í svona 20 mínútur til hálftíma, eins og stendur að eigi að gera til að gelið frjósi ekki alveg í gegn. Ég fann þetta að lokum í frystinum þar sem þetta er búið að liggja í, jah, að minnsta kosti ár. Úps. Nota bene, það er svo sannarlega frosið í gegn.

Í dag fékk ég tannkul af banana. Sjitt hvað hann var kaldur. Ég fæ annars aldrei tannkul...

2006-11-30T18:25:00.000Z

Í Rachael Ray áðan var sýnt myndband frá konu sem hét Kitten Que Será. Hún átti bleikan hund sem hún litaði með matarlit. Þetta var eiginlega of súrt til að vera satt... en það kom ekkert fram að þetta væri grín. Kitten Que Será.. Kettlingur Það Sem Verður. Ái.

Lay Low

2006-11-29T23:06:00.000Z

Var að koma heim af einum af betri tónleikum minnis míns, Lay Low í Fríkirkjunni. Þetta var allt svo einlægt, notalegt og töff eitthvað.
Við vorum komnar vel snemma, heilum 40 mínútum fyrir tónleika og var þá sagt að húsið opnaði eftir 40 mínútur, tónleikarnir sjálfir byrjuðu ekki fyrr en rúmlega klukkutíma seinna. Nú jæja, klöngruðumst yfir andakúk og ég sparkaði í frosinn hundalort á leiðinni á Kaffi París. Gott vatnsglas maður, fullt af klökum. Fékk líka að gæða mér á nachosi með madness miklum osti. Amm.
Þegar við mættum aftur niður í Fríkirkju, 40 mínútum síðar var komin röð hálfa leið í kringum kirkjuna. Frábært, við sem höfðum mætt fyrstar af öllum. En þeir fyrstu verða síðastir og hinir síðustu verða fyrstir og átti þetta svo sannarlega við um okkur. Þegar við nefnilega komumst loksins upp á efri hæðina og ætluðum að fara að tylla okkur á 3. röð=sjá ekki neitt, sáum við að orgelbekkurinn var laus. Þvílík hamingja! Fengum okkur sæti á orgelbekknum og allt fylltist í kringum okkur í öll sætin sem sáu ekki neitt. Haha, þetta var æði. Mættum með þeim síðustu inn og fengum klárlega bestu sætin í húsinu! Fengum að sjálfsögðu að mæta öfundaraugum tónleikagesta. Beljurnar á orgelbekknum maður.
Lay Low spilaði flest ef ekki öll lögin af disknum sínum og svo tvö eldri lög. Eitt cover-lag tók hún, You are my sunshine, og fékk alla kirkjuna til að syngja með sér.
Eftir þessa stórgóðu tónleika keyptum við Ásdís geisladiska og fengum þá áritaða hjá stúlkunni. Ekki amalegt þetta. Ég er alveg ótrúlega ánægð með að hafa keypt mér miða þótt það sé próf á morgun. Það er nefnilega alltaf svo gaman að uppgötva nýja listamenn sem maður finnur á sér að eigi eftir að fylgja manni lengi.

Öfugsnúið

2006-11-28T19:42:00.000Z

Ég mætti í vinnuna klukkan 23:30 í gærkvöldi. Kolniðamyrkur úti. Var búin í vinnunni klukkan 8:00 í morgun. Ennþá var kolniðamyrkur og á heilum vinnudegi fékk ég ekki að líta dagsljós. Svo fór ég heim að sofa og þegar ég vaknaði klukkan 15:30 var byrjað að skyggja. Þá leið mér líka eins og það væri miðvikudagur og er ennþá að rembast við að fatta að það sé þriðjudagur. Ég kynntist lífi moldvörpunnar í nótt. Einkar öfugsnúið allt saman.

2006-11-21T10:41:00.000Z

Í bókum les maður oft að vinnufólk hafi þurft að vakna fyrir sólarupprás til að gera hitt og þetta og blabla. Íslendingar hljóta þá að vera hetjur að vakna fyrir sólarupprás í hvað, 7 mánuði á ári kannski? Ekki er minnst á það í bókunum...
Það er líka ekki í lagi hvað ég er þreytt og á bágt með að opna augun þegar ég á að gjöra svo vel að vakna fyrir sólarupprás, þó að klukkan sé orðin svo mikið sem 9. Einnig er ég fullviss um að einbeitingarleysi eykst með lækkandi sól. Ég sver það, ég var ekki svona löt og þreytt í byrjun hausts, hvað þá í sumar. Oj þér myrkur.

2006-11-19T02:15:00.000Z

Ooo, hvað það er gott að eiga gæsadúnsæng þegar það er komin vetrartíð, með veður köld og stríð. Enn betra er að liggja undir henni og horfa á snjókomuna úti fyrir. Notó.

2006-11-17T18:39:00.000Z

Eftir miklar athuganir og vísindalegar tilraunir hef ég komist að þeirri niðurstöðu að Arctic monkeys diskurinn Whatever people say, that's what I'm not er í rauninni mun betra verk en nýi Strokes diskurinn First impressions of Earth. Ég keypti þá á sama degi svo þetta er mjög réttlætanlegur samanburður. Á föstudögum fer ég oft að hugsa um eitthvað allt annað en ég á að gera... Þar hafiði það.

Einstaklega einstök

2006-11-10T15:36:00.000Z

Ég hef stamað frá því ég var barn. Aldrei neitt sérstaklega mikið og ég er orðin einkar lunkin við að fela það þegar ég byrja. Yfirleitt gengur mér verr þegar ég tala útlensku, sérstaklega dönsku þar sem það þarf að skrolla svo mikið á errunum. Ég hef alltaf litið á stamið sem einstaklega óþolandi hluta af mínu annars ágæta lífi. Þar til núna. Ég hef uppgötvað að ég er nefnilega alveg einstaklega einstök.
Mörg börn stama en við 6 ára aldur er mikill meirihluti þeirra hættur því. Svo fækkar þeim og fækkar eftir því sem árin líða því þetta vex af flestum. Það er hins vegar einungis 1% mannkyns sem stamar fram á fullorðinsár. Þar af eru 80% strákar og 20% stelpur. Ef mér reiknast rétt til þá er ég því ein af 0,2% mannkyns með þennan talgalla, verandi fullorðin stelpa. Ég neita að skrifa kona, ég er sko engin kona.
Ég komst líka að því að ég er taugafræðilega afbrigðileg. Ég (og allir hinir fullorðnu stamararnir) notum hægra heilahvelið meira við að tala þó að það vinstra sé notað við tal. Hægra er tengdara tilfinningum og því notum við afbrigðilega fólkið fleiri tilfinningar tengdar talinu, til dæmis stress og hræðslu, spennumst upp í kjálkum og talfærum og gerum það að verkum að við komum ekki orðunum út úr okkur. (Tekið af www.en.wikipedia.org/wiki/stuttering)

Það er nú ekki á hverjum degi sem maður uppgötvar að maður sé keis...

2006-11-08T09:21:00.000Z

Ég eyddi tveimur þriðju af mánaðarlaunum mínum í stígvél úti í Kaupmannahöfn. Eitt par af stígvélum. Mér gengur samt eitthvað frekar illa að fá samviskubit yfir því, þau eru svo falleg.

Bíddu...

2006-11-01T10:02:00.000Z

Þjóðarbókhlaðan hefur í gegnum tíðina kvartað undan miklum fjárskorti og sýnt hann í verki með til dæmis styttum opnunartíma. Um daginn var ég inni á klósetti í þessu húsi fjörsins þegar ég rak augun í ruslatunnuna sem er þar inni. Ef mér skjátlast ekki þá er svona alveg eins ruslatunna inni á öllum baðherbergjunum, sem eru hvað... að minnsta kosti 6 á fjórðu hæðinni, líklega jafnmörg á þriðju og svo einhver stykki á annarri. Svona ruslatunna, af gerðinni VIPP, kostar 17.000 kr. í Kokku á Laugaveginum. Þetta veit ég af eigin reynslu þar sem móðir mín skoðaði svona um daginn að mér viðstaddri.

Vott ðe fökk?

Vei!

2006-10-27T22:25:00.000Z

Bláfjöllin bara orðin hvít, alveg skjannaskjannahvít.
Markmið vetrarins er að læra á snjóbretti. Eins gott að fjöllin haldist hvít sem lengst og verði það sem oftast í vetur. Vei!

Shine on you...

2006-10-25T09:01:00.000Z

...crazy diamond. Þegar ég var á Hróarskeldu í sumar þá fór ég að hágráta (með ekka og öllu saman) þegar Roger Waters spilaði þetta lag. Ég hélt þetta væri tilfallandi aumingjaskapur, var að fara frá Danmörku daginn eftir og svona... En nei! Ég var í sakleysi mínu að hlusta á þetta lag í poddaranum í fyrradag og haldið þið ekki að það hafi trítlað nokkur tár við hlustunina! Ekki nóg með það heldur var ég með iPodinn á shuffle í bílnum í morgun, þetta lag kom og ég bara hætti að geta sungið með (eða þú veist, vælt með gítarspilinu mest allt lagið) því ég bara fór pínu að gráta.

Vitið þið, ég þori varla að hugsa til þess hvernig ég verð þegar ég verð orðin gömul, krumpuð og grá, hlusta á lagið og heyri: "Remember when you were young?/You shone like the sun". Þá verður bara annað syndaflóð... eð'eitthvað.
Annaðhvort er sorgin í laginu svona ofboðslega eðlilega sett fram að hún virki einmitt rétt á mig eða ég er bara óforbetranleg grenjuskjóða með hor. Hressandi.

Blóð, can't beat the feeling...

2006-10-19T17:54:00.000Z

Ég fékk sms frá Blóðbankanum í morgun þar sem í stóð að þá vantaði sárlega blóð úr mínum flokki og hvort ég gæti ekki komið í dag að gefa. Ég fór í tíma og hugsaði svo með mér að það væri í rauninni ekkert vitlaust að ég færi bara að gefa blóð, ókeypis matur og svo er náttúrulega fátt skemmtilegra en að láta dæla úr sér fagurrauðum vökvanum og fá að horfa á það.
Ég fyllti út skýrsluna um sjálfa mig. Nú eru komin næstum tvö ár síðan ég gaf seinast blóð svo ég merkti við fleiri "já" en ég hef gert áður. Frá síðustu blóðgjöf hafði ég: Farið í bólusetningu (fyrir lifrarbólgu og taugaveiki), fengið hósta eða hita og ferðast utan Norðurlandanna. Annars var ég hressari en mörg fressin þessi síðustu tvö árin.
Hjúkrunarfræðingurinn kallar mig svo upp þegar ég er búin að maula nokkur ritzkex, drekka djús og borða rúsínur. Hún er voða indæl og skammar mig fyrir að hafa ekki komið oftar síðustu tvö árin.. Hohoho, hló ég. Hún réttir mér ópalpakka sem heitir ekki Ópal heldur Blóðsykur, svo ég geti nú borðað það þegar ég sé búin að gefa. Svo kíkir hún á skýrsluna og nefnir að ég hafi fengið hósta eða hita frá síðustu bljóðgjöf. Hún minnist ekki orði á bólusetninguna eða ferðalögin. Hvað veit hún nema ég hafi verið bólusett með skítugri nál og hafi stundað vændi á götum Havanaborgar?! Ég segist hafa fengið kvef á þessu tímabili já... Ekki óalgengt á þessu annars ágæta landi. Hún segir mér þá að ég sé ekki alveg búin að ná mér af kvefinu. Nú?? Ég hugsaði mig aðeins um, sagði henni svo að ég hefði verið með smá nefrennsli í dag vegna kulda. Hún segir mér að það sé sniðugast að ég komi seinna að gefa, svo ég nái mér almennilega af kvefinu, þó að það vanti sárlega blóðgjafa og ég hafi ekkert verið með kvef. Ég reyni í smástund að sannfæra konuna um að ég sé í alvörunni ekki veik, ég verði aldrei veik! Ekkert gekk og ég labbaði niðurlút út úr banka blóðsins með smá ritzkex og rúsínur í maganum en ekki jólakökuna og kaffið sem ég hafði hugsað mér. Og svo gleymdi ég líka ópalinu mínu.

Þess má þó geta að ég er ekkert að lasta Blóðbankann með þessari færslu. Mér finnst þetta dæmi um góð vinnubrögð hjá hjúkrunarfræðingnum. En þú veist... Ég var ekkert veik!

Dios mío...

2006-10-18T11:27:00.000Z

Þessi 25 blaðsíðna langa saga á gamaldags spænsku á eftir að taka tímann sinn í lestri. Búin með 7 línur um presta og dýrðlinga... (eða ég vona allavega að þær fjalli um það) og er ekki frá því að það hafi tekið svona 20 mínútur. Fjöööör!

Ha ég??

2006-10-16T17:29:00.000Z

Ég tók Októberfest á skynseminni og fór á bíl. Kvöldið var ágætt, eins ágætt og bláedrú kvöld innan um ekki svo bláedrú fólk getur orðið. Þegar gamanið var að klárast og ég var komin með fullt af farþegum í bílinn löbbuðum við Una, Önni og Hanna Rut út í grenjandi rigninguna og rokið í áttina að bílnum mínum. Þegar ég ætlaði að fara að opna hann þá var lykillinn horfinn! Ég hljóp inn, fékk loksins að fara inn í tjaldið eftir að hafa suðað í dyravörðunum, fékk fullt af fólki í lið með mér til að leita að bíllyklinum, leitaði allt í kringum borðið sem við sátum á... en enginn lykill. Þegar ég kom aftur út hugsaði ég í eitt lítið augnablik hvort ég hefði nokkuð getað verið svo óendanlega utan við mig að gleyma lyklinum í svissinum... Nei, ekki ég! Aldrei!! Þegar ég leit svo inn í bílinn fékk ég staðfestingu á óendanleguutanviðsigheitunum þar sem lykillinn hékk sæll og glaður í svissinum. Jibbí, húrra og gaman gaman. Bíllinn harðlæstur og ég föst niðri í bæ að fara að vinna daginn eftir. Sem betur fer kom bróðir minn elskulegur og sótti mig og lánaði mér bílinn sinn alla helgina á meðan hann var að hlaupa á eftir kindum um sveitir landsins.

Nú á eftir fæ ég vonandi bílinn minn aftur en fyrrnefndur bróðir ætlar að reyna að opna hurðina með heljarafli og hugviti... Veit ekki með áhöld ennþá. Diskóbíllinn Dice fær þá loksins að koma aftur heim. Næstu helgi langar mig að mála Dice röndótta. Og aldrei læsa lyklana mína inni aftur. Kannski maður láti bara smíða aukalykil. Það er í athugun...

Jibbíkóla!!!

2006-10-07T20:02:00.000Z

Móðir mín elskuleg sendi mér rafpóst nokkurn fyrir þremur dögum síðan. Hann innihélt tilboð um ferð til Kaupmannahafnar á megatilboði. Hún titlaði póstinn: "Hæ, sendi þetta að gamni." Nú varð gamanið sko mikið því ég pantaði mér bara ferð til kóngsins Köben þann 2. nóvember! Þar verður einmitt julefrokost með lýðháskólakrökkunum 4. nóvember svo ég er einmitt að fara á réttum tíma. Ég fæ fría gistingu hjá Louise og þetta verður svo gaman!! Ég get varla setið kyrr fyrir spenningi. Best að iða þá bara í allt kvöld og fara að fá mér bjór!

Ííííí, ég er svo glöð!!

P.s. Ég afsaka ofnotkun upphrópunarmerkja. Mér fannst setningarnar bara annars ekki vera nógu... upphrópaðar. Og broskallar eru asnalegir... Æ, þetta er fínt.

2006-10-03T23:37:00.000Z

Mér er illt af illsku heimsins eftir að hafa verið látin horfa á myndina Tesis fyrir málnotkunartíma í gær og ég tala nú ekki um eftir að hafa horft á Road to Guantanamó og fengið að heyra svör við spurningum áhorfenda frá fórnarlömbunum sjálfum. Ææææ, hvað fólk getur verið vont við hvert annað. Eigum við alltaf að vera góð við hvert annað?? Aldrei að senda hvert annað í fangabúðir eða myrða hvert annað fyrir framan myndavél... Þú veist, bara svona svo þetta sé á hreinu, svo ég geti sofið í nótt.

Freudian slip?

2006-09-20T09:12:00.000Z

Fyrirlestur um nýbura. Kennari: ,,.... líður ákveðinn tími þar til nýbúinn hefur lært að skynja umhverfi sitt. Eeee... Nei, fyrirgefið, nýburinn." Rasistakona.

2006-09-19T23:40:00.000Z

Mikið er Vegbúinn með KK fallegt lag. Æ, það er svo fallegt að mig verkjar undan því. Það er líka einhver fyrsta minning mín af lagi sem mér sjálfri fannst virkilega fallegt. Eitthvað um 7 ára, að uppgötva minn eigin smekk. Ofboðslega sæt minning eitthvað.

Í ruglinu

2006-09-13T09:05:00.000Z

Ég er í ruglinu. RUGLINU. Hinu eina, sanna rugli. Ég er í svo miklu rugli að ég á orðið bágt með að sofa á nóttunni. Stundum.
Ruglið lýsir sér í alverstu tilvistarkreppu ársins. Ég er semsagt búin að fara í inntökupróf í Nýja tónlistarskólann og komast inn... Og hætta svo við að fara. Nú, svo byrjaði ég auðvitað í Kennaraháskólanum í síðustu viku... Og ætla að hætta. Datt í hug að reyna að skipta yfir í spænsku í HÍ og er að bíða eftir svari. Jah, spænsku.... eða kannski íslensku. Jafnvel ensku eða sagnfræði. Hver veit nema ég skelli mér svo bara í japönsku, nú eða hjúkrun. Hvernig væri svo að drífa sig í námshlé og læra að umgangast geitur í fjallaþorpi í Rúmeníu?? Svo stendur víólan mín og starir á mig heima, biður mig um að spila á sig en ég er bara í of miklu rugli til að gera eitthvað í hlutunum. Kaupmannahöfn virðist líka toga og toga og toga í mig og mér datt í hug að fara kannski bara þangað og leika mér. Stúdentaleikhúsið... tekur geðveikislegan tíma. Það er samt spurning hvort honum sé fórnandi fyrir þetta?? Ég veit ekki, ég veit ekki neitt!
Hvað er í gangi? Ó boj.

Í lok þessarar bandbrjáluðu og kolrugluðu færslu ætla ég að benda fólki á að fara á Vesturportsmyndina Börn. Besta íslenska myndin síðan síðasta góða íslenska mynd kom. Ég er í svo miklu rugli að ég man ekki hvaða mynd það var. Börn er kúl. Ég fór næstum því að gráta, oft.

Pirringur

2006-08-31T13:20:00.000Z

Ég er búin að taka mikið eftir ljótum stafsetningarvillum í dagblöðum undanfarið, meir að segja Morgunblaðinu og á mbl.is sem ég hélt að væru óbrjótandi stafsetningarvillulaus herveldi.
Ljótustu villurnar sem ég hef rekist á, og ég er einhvern veginn alltaf að rekast á þær, eru nýji og lávaxinn. Það á aldrei að að skrifa j á eftir stöfunum ý, ey, æ, g og k sem koma á undan i! (Mætti halda að ég hefði flett upp í stafsetningarorðabók...) Og hvaða orð er lávaxinn?? Óx hann liggjandi??

Dömur mínar og herrar, pirringur dagsins og síðustu daga. Ég fæ nefnilega kjánahroll við að sjá svona villur. Svona er að alast upp í húsi íslenskukennarans...

Nú er ég ýkt hrædd um að það sé stafsetningarvilla í færslunni. Hættulegur leikur, hættulegur leikur.

Ég ákvað...

2006-08-25T00:14:00.000Z

... að kíkja á ruslpóstmöppuna í gmailinu mínu áðan. Stundum eru nefnilega póstar þar sem eiga ekkert að vera þar. Áðan áttu allir póstarnir hins vegar að vera þar. Þeir fjölluðu allir um stinningu.
Ég á alveg svona 100 stykki af póstum um leiðir til að laga stinningu svo strákar, þið getið bara spjallað við mig og ég get áframsent ykkur nokkur mismunandi vírusfullógeðsemail.

Annars er það nýjast og best í fréttum að ég er orðinn ökuþór, riddari götunnar, Bjössi á mjólkurbílnum og allt þar fram eftir götunum. Götunum... hahaha.
Ég fjárfesti í 50.000 kr. kagga á þriðjudaginn. Mitsubishi Lancer 1991 sem nýtist mér örugglega næstu 10-20 árin. Jahá, segjum það. Nú getið þið semsagt verið óhrædd við að bjóða mér í öll þessi brjáluðu partý sem þið hafið ætlað að halda en forðast því þið voruð ekki viss um hvort ég kæmist. Nú kemst ég allt, alltaf.

Söngur, gleði og gaman!

2006-08-18T23:42:00.000Z

Hluti Litlakórsins og gott aukafólk syngja í Dómkirkjunni á morgun klukkan 21:00. Það verður ýkt fjör og algjört æði. Vonandi skemmtið' ykkur vel.

Endilega látið sjá ykkur sem flest, væri gaman að sjá kunnugleg andlit í (vonandi) mannhafinu.

Áfram Reykjavík og til hamingju með afmælið.

Lok lok og læs

2006-08-08T22:09:00.000Z

Ég hef ekkert að blogga um. Búið spil. Lok lok og læs.

Svona er lífið mitt spennandi þessa dagana.

Verslunarmannahelgin var reyndar alveg fráááábær.

Ég fór í göngutúr áðan og það var byrjað að rökkva og ég var svo hissa á að nóttin væri ekki lengur björt. Nú er ég að fara á næturvakt og ég er þreytt. Vænn kaffibolli bjargar nú mörgu... Og svo er jú Rockstar á eftir og ég fæ að vera ein af þeim fáu sem verða hreinlega að vaka og horfa á það. Jess, ég get ekki beðið.

Vottar fyrir biturð í þessari færslu sem fjallar ekki um neitt? Nei aldrei.

Ég held ég sleppi því að blogga meira þangað til ég hef eitthvað að blogga um. Búið spil segi ég.

Samhengisleysi er kúl

2006-07-25T22:41:00.000Z

Ég hef aldrei verið svo heppin að hafa ,,sambönd" í merkilega heiminum... Fyrr en núna. Ég hafði svo góð sambönd að ég fékk miða á Belle & Sebastian á Nasa á fimmtudaginn, tveim dögum fyrir tónleika og án þess að lyfta litlafingri. Mikið ofboðslega er gaman að fá að upplifa þetta svona einu sinni ha... Voða gaman ha... Það er til svo mikið af fólki sem segir ha á eftir öllu sem það segir ha. Ég mun reyna mitt besta til að forðast þennan ljóta ávana ha...

Lífið mitt er komið í fastar skorður enn á ný. Finnst eins og ég hafi ekkert farið frá Íslandi í hálft ár og þessi tími sé eins og svona svarthol. Ég hugsa oft með mér hvort þetta hafi nú allt virkilega gerst. Sem betur fer á ég myndir á myndir ofan til að minna mig á þennan tíma.

Fastar skorður: Byrjuð að vinna, orðin 21 árs, komst inn í Kennó og Nýja Tónlistarskólann, búin að fá vinnu með skóla á Kaffitári, búin að fá að hitta alla mína frábæru vini og komast að því að þau eru jafn frábær og alltaf, nokkuð sátt við að vera komin heim.

Ég fékk nýtt kreditkort um daginn sem og Gullvildardebetkort. Á debetkortinu mínu er undirskrift sem var sett í gagnabanka bankanna þegar ég var 12 eða 13 ára. Á kreditkortinu átti ég að skrifa sjálf undir og þar er undirskrift 21 árs gamallar Önnu. Hún er svolítið mikið mikið öðruvísi.
Nú er það orðið þannig að kort sem ég fæ sem eru alveg tilbúin þegar ég sæki þau eru með undirskrift 12 ára mín en vegabréfið mitt og kreditkortið eru með undirskrift 21 árs mín. Þetta gerir mig að einhverjum ástæðum ótrúlega stressaða.
Ég er eiginlega á því að undirskriftir séu orðnar svolítið úreltar. Er ekki kominn tími á augnskanna í búðirnar eins og í World Class?? Við erum orðin svo ógeðslega módern hérna á Íslandi sko... Ganga alla leið bara ha.

Hroarskelda

2006-07-04T14:16:00.000Z

Ryk. Sviti. Bjor. Solskin. Rigning. Rufus Wainwright. Badleysi. Hiti. Thrumur. Kamrar. Vinir. Bjor. Festivalknus. Kaizers Orchestra. Techno. Scissor Sisters. Dansa. Stemning. Bjor. Rusl og drasl. Spjall vid okunnugt folk. Morrisey. Hlaturskost. Thjofnadur. Radir. Bob Dylan. Kukalykt. Pissuryk i hitanum. Sigur Ros. Vakna i 40 stiga heitu tjaldi. Klosettradir. Hasslykt. Racounteurs. Bjor. Hopknus. Eyrnatappar i snuru. Gratur a Roger Waters. Tjaldlif. Skemmtun. Tonlistarlaust ball. Nachos. Oskilgreinanleg lykt. Pissa uppi vid girdingu. Renna i pissudrullu. Piss i skonum. Pissulykt. Bjor=Thurfa alltaf alltaf ad pissa. The Strokes. Tonlist allan daginn, alltaf. Stomp um midja nott. Leitin ad Ryan. Birdy Nam Nam. Sveittur matur. Heitasti bjor i heimi. Festivalkarma. Orange Scene. 100.000 manns. Vanvirding Guns n' Roses. Under Byen. "Lestin er komin!!!" Franz Ferdinand. Nakid folk. Mustafa Shag, uppblasinn karlmadur med meiru. Josh Rouse. Bjor. Martha Wainwright. Skitugt har. Svartar taer. Kanye West. Buningaklaett folk. Festivalavis. Arctic Monkeys. Gaman gaman gaman saman.

Eg held svei mer tha ad eg se farin ad plana naestu ferd. Hver kemur med??

Tilfinningarússibanareið

2006-06-18T21:48:00.001Z

Frumsýningardagur: Klukkan eitthvað um 18:00 fær Thyge, ein leiklistarspíran, símhringingu frá stráknum sem minnst er á í síðustu færslu þar sem hann tilkynnir okkur það að hann sé fastur í lestinni einhversstaðar á Fjóni vegna bruna á leiðinni. Hann komi ekki fyrr en 20:00-20:30. Frumsýningin átti að byrja klukkan 19:30. Áður hafði hann sagt að hann kæmi með lestinni klukkan 19:00... Gott að hafa tímann fyrir sér sko. Við, restin af leikhópnum, vitum ekki alveg hvað við eigum að gera eða finnast en við erum öll ofboðslega reið, ekkert vit í öðru náttúrulega. Brian, leiklistarkennarinn, kemur svo og tilkynnir okkur að þetta hafi algjörlega fyllt mælinn hjá honum varðandi þennan nemenda, þetta var alls ekki hans fyrsta flopp, og að hann hafi ákveðið að reka hann úr leiklistarhópnum. Frumsýningardagurinn var semsagt mjög sérstakur. Brian lék í staðinn fyrir strákinn á þessari sýningu, hljóp á milli ljósaborðsins og sviðsins, við lékum á móti honum í fyrsta skipti, hann kunni ekki línurnar en gerði þetta samt ótrúlega vel, við vorum svo ánægð eftir frumsýninguna en samt svo ringluð eftir þetta allt saman. Við reyndum svo að halda frumsýningarpartý en gátum ekki haldið út lengur en til miðnættis eftir allt þetta stress.
Daginn eftir æfðum við senurnar sem strákurinn lék í, með Thorbjörn, hinum leiklistarkennaranum okkar, og hann lék svo með okkur á hinum þremur sýningunum og stóð sig ossa ossa vel. Gaman fyrir okkur hin að fá að leika á móti alvöru leikurum!
Sýningin fékk mjög góð viðbrögð, fólk var hissa og hrifið, hafði nefnilega ekki búist við miklu af okkur eftir allt sem við erum búin að ganga í gegnum. Búin að missa 4 úr leikhópnum, skrifa persónur inn í leikritið í byrjun og svo út aftur, breyta línum, byrja frá byrjun aftur og aftur, strákarnir búnir að þurfa að bæta á sig hlutverkum igen og igen.... Við vorum öll sammála um að leikhópurinn ætti að bera nafnið Against all odds.
Við vorum stolt af sjálfum okkur eftir síðustu sýningu. Hún gekk vel, fólk stóð upp fyrir okkur og hrósaði okkur í hástert. Aftur á móti vorum við líka leið þetta kvöld. Þegar sýningin var búin var leiklistin nefnilega búin. Þegar leiklistin var búin áttuðum við okkur á því að skólinn var að verða búinn. Sumir fóru að partýast, ég fór upp á herbergið mitt, átti bágt og grét pínupons og sofnaði svo. Var ein tilfinningahrúga.

Síðasta vika: Outroprogram fór í gang. Við eyddum mánudeginum og þriðjudeginum í að klára það sem klára þurfti í leiklistinni; pilla niður sviðið og áhorfendapallana, taka saman búninga og leikmuni og gera fínt í leikhúsinu.
Á miðvikudaginn lögðum við af stað í lítið ferðalag til Mögelö (afsakið... ekkert danskt ö í boði) sem er eyja á vatni rétt hjá bænum. Við borðuðum grillmat, grilluðum sykurpúða, drukkum irish coffee, fórum í einakrónu og vink vink í pottinn, fórum í smyglaraleik í skóginum eftir miðnætti og sváfum undir berum himni. Virkilega hyggeligt.
Við komum heim í skólann á fimmtudagsmorguninn og restina af deginum spiluðum við fótbolta í garðinum, böðuðum okkur í vatninu, lágum í sólbaði og nutum þess að vera með hvort öðru þessa síðustu daga.
Föstudagurinn var skrýtinn dagur. Við þrifum herbergin okkar hátt og lágt og pökkuðum öllum okkar föggum saman. Um kvöldið var svo hátíðarkvöldverður með góðum mat, fullt af lögum og ræðum, mörgum mörgum tárum og knúsum. Við skrifuðum í árbækur hvors annars og náðum að spjalla saman almennilega í síðasta skipti. Svo var partý... Ég hafði drukkið of mikið vín í matnum og man þess vegna ekki mikið eftir partýinu. Samkvæmt vinum mínum var ég skemmtileg.
Í gær sögðum við svo bless við hvort annað, stóðum öll úti í garði í stórum hring, löbbuðum á milli og kvöddumst. Héldum svo af stað, hvert í sína átt, grátbólgin og sorgmædd. Erfitt að lýsa stemningunni sem var þarna, þið haldið örugglega öll að við höfum verið algjörir vælukjóar. Við erum bara búin að búa svo náið saman í þessa mánuði. Gera sömu hlutina og vera í kringum hvort annað allan daginn, alla daga.

Ég er ennþá sorgmædd eftir gærdaginn en einnig ofboðslega ánægð með allar þær frábæru minningar sem ég tók með mér. Ég eignaðist svo marga góða vini, upplifði svo margt nýtt, lærði að tala annað tungumál, skemmti mér svo vel, söng, lék, skrifaði, lærði að sigla á kajak, upplifði aðra menningu, lærði að standa á eigin fótum og lærði að þekkja sjálfa mig svo miklu betur en áður.

Ég á tvær vikur eftir í Danmörku. Það er ekki langur tími en hann mun verða frábær, margir skemmtilegir atburðir framundan. Ég mun kveðja þetta land og þetta tímabil í lífi mínu með trega, en samt alltaf líta til baka með bros á vör.
Ég finn líka á mér að ég sé sko ekki alveg búin með Danmörku strax.

Af Satani og öðru betra fólki

2006-06-06T20:21:00.000Z

Ég er búin að eiga ágætan dag Satans í dag. Ég las á mbl.is að kristið fólk væri hvatt til að biðja allan daginn til að hrekja dýrið burt. Djöfladýrkendur um víða veröld fagna þó þessum tímamótum og bíða spenntir eftir komu dýrsins. Mér finnst þetta svolítið fyndið, get aldrei skilið þessar öfgar í fólki. Þetta er nú eftir allt saman bara dagsetning. Ef dýrið ætlar að koma þá held ég sko ekki að það sé svo halló að fara að koma í dag þegar allir bíða eftir því. Það bíður betri tíma held ég nú. Það held ég nú heillin mín. Lifi Satan. Nei, djók skilurðu. Ég er ýkt ógeðslega kristin.

Ég er þreytt í dag. Við eyddum öllum morgninum í að klára að setja sviðið upp svo allt væri tilbúið fyrir frumsýningu á morgun. Það var sópað, sett upp tjöld, málað, límt og svo framvegis og svo framvegis. Svo lékum við leikritið einu sinni í dag, tveim manneskjum of fá. Ein stelpan hafði nefnilega gerst svo sniðug að snúa á sér fótinn í gær og þurfa að fara upp á slysó. Einn strákurinn er hreinn og beinn api og ákvað að mæta ekki á síðasta rennsli, mæta svo 40 mínútum of seint á generalprufu seinna í dag... Fullur í ofanálag. Náunginn er nýorðinn 20 ára gamall. Hann er alkóhólisti, drekkur tvær kaffikönnur á dag, er með magasár, þjáist af svefnleysi, gamall dópisti. Sumir lifa aðeins hraðar en aðrir. Hann er samt ágætur, svo lengi sem hann mætir á frumsýninguna á réttum tíma á morgun og gleymir ekki því sem hann á að segja.

Mér finnst spennandi að vera að fara að frumsýna. Mikið ótrúlega er gaman að taka þátt í svona flottri og stórri sýningu. Gaman að sjá texta vaxa frá engu upp í svo lifandi sýningu. Gaman að vinna svona mikið með svona frábæru fólki. Gaman að tíðarhringir 9 stelpna geti stillst saman á svona stuttum tíma. Gaman að leika. Gaman að vera stoltur af sjálfum sér.

Mamma mín minnti mig allhressilega á það í dag að ég ætti bara 8 skóladaga eftir. Ég vissi að það væri stutt eftir en... Ekki alveg svona stutt. Jeminn eini og einasti. Þetta þýðir það að eftir 11 daga hitti ég ömmu og co. í Kaupmannahöfn og fer að skoða Danmörku með þeim. Þetta þýðir líka að eftir 19 daga fer ég á Hróarskeldu. Einnig þýðir það að eftir rétt rúman mánuð verð ég komin heim í Mosfellsbæinn. Þá verð ég búin að vera úti í hálft ár. Mér finnst ég innst inni svolítið dugleg.
Ég hef það annars illilega á tilfinningunni að það verði erfitt að kveðja fólkið hérna. Mörg þeirra hitti ég ekki aftur í mörg ár, sum aldrei. Bara að ég nái að halda sambandi við bestu vinina, þá er ég sátt. Það eru líka mestar líkur á því.

Ég ætla að næla mér í smá svefn fyrir frumsýningardaginn. Góða nótt apalabbar nær og fjær.

Hættið nú alveg!

2006-05-26T22:14:00.000Z

Í kvöld var í síðasta skipti sem ég sýni Dönunum kvikmynd sem mér finnst frábær. Ég enda greinilega alltaf með brostið hjarta, með engan til að tala um myndina við.

Stelpurnar voru semsagt ekki í partýstuði í kvöld og fengu þær að koma upp á herbergið mitt til að sjá hvaða myndir ég ætti. Þær höfðu séð margar af þeim en eina hafði engin þeirra séð og þar sem ég mælti hiklaust með henni tókum við The Notebook úr hillunni og komum okkur fyrir uppi í sjónvarpsherbergi. Eftir hálftíma af myndinni fór ein að tala um hvað þetta væri fáránlega langdregin mynd. Hinar voru allar sammála. Svo fóru þær að gera grín að öllum atriðunum. Ég varð án gríns móðguð. Eftir smástund sofnaði svo ein og önnur fór upp í herbergi að sofa í miðri mynd. Þegar myndin var búin voru þær allar sammála um hvað þetta hefði verið ömurlega leiðinleg kellingamynd.

Afsakið fyrirgefðu... Nú vita flestir sem þekkja mig að ég ætti að vinna sem umbi fyrir þessa mynd. Falleg ástarsaga um fullkomna ást sem við flest okkar eigum aldrei eftir að kynnast. Dönsku stelpunum fannst hún svo væmin og asnaleg, fannst ekki nógu mikið gerast í henni. Það er stundum eins og fólk þoli ekki smá ást og rómantík á skjánum án þess að það fari að tala um væmni. Hvar er ástarþráin stelpur?? Oft eins og ef það er ekki stanslaus hasar í myndinni haldi fólk ekki út að sitja og horfa, eins og það geti þá ekki gert sér grein fyrir söguþræðinum.

Iss piss... Þó þeir dagar séu taldir að ég sýni dönsku stelpunum eina af mínum stórkostlegu kvikmyndum, hefði átt að segja stopp eftir hörð viðbrögð gegn aumingja Napoleon Dynamite, þá held ég áfram að gráta yfir endinum á Notebook sko... Ég er sko ekkert hrædd við væmni. Þoriði í mig eða???

Ný færsla!

2006-05-22T08:20:00.000Z

Kominn tími á að blogga?? Jú, ætli það ekki.

Tíminn minn hér í Danmörku er farinn að styttast óþægilega hratt. Ég á bara tæpar 4 vikur eftir af skólanum, eftir tæpar 7 vikur verð ég komin heim. Ég vissi eiginlega ekki að tíminn gæti liðið svona hratt. Eins gott að njóta þessara seinustu vikna.

Lífið gengur annars sinn vanagang, þannig séð. Leikritið okkar er smátt og smátt að smella saman. Erum að verða búin að setja það allt saman og gengur bara ágætlega. Nú er frumsýning eftir tvær vikur svo við verðum víst að nýta tímann vel til að verða okkur ekki til skammar. Það hlýtur að ganga upp.
Ég kom svo frá London í gær, búin að vera í heimsókn hjá Röggu síðan á fimmtudaginn. Við höfðum það voða gott, fórum í tvö íslensk Eurovision partý, út að borða á mexíkanskan stað, röltum í Notting Hill og fórum á Portobello Road markaðinn. Auðvitað tókst manni líka að versla pínu. Óhjákvæmilegt alveg hreint. Ég flaug svo til baka til Danmerkur í gær. Að sjálfsögðu seinkaði fluginu sem gerði það að verkum að ég missti af síðustu lest heim frá Århus. Þar sem síminn minn hafði neitað að hlaða sig í London var ég símalaus og gat því ekki tekið lest áleiðis og hringt á leigubíl. Þetta allt saman gerði það að verkum að ferðin varð 5000 kr. dýrari en ella þar sem leigubíll frá Århus var eina leiðin heim. Heldurðu að það sé týpískt... Hvað sem því líður þá voru þetta frábærir 4 dagar. Takk fyrir mig Ragga!

Ég var annars voða glöð með úrslitin í Eurovision. Hélt voða mikið með Finnunum og fannst þeir virkilega töff. Fannst reyndar ferlega skrýtið að vera ekki stödd heima á Íslandi með Eurovision nördunum mínum, Bryndísi og Kristínu. En alltaf gaman að prófa eitthvað nýtt!
Hér í skólanum var líka Eurovision partý. Af því frétti ég í gær. Þegar allur skólinn sat saman niðri á kaffihúsi að horfa á keppnina kom þjófur/þjófar upp á Bláa gang og var þaðan stolið úr ólæstum herbergjum 4 fartölvum, 5 símum, tveimur veskjum og einhverjum iPodum. Þar sem herbergin voru ólæst fá krakkarnir engar bætur frá tryggingunum og löggunni finnst þetta næstum ekki nógu merkilegt til að koma á staðinn. Alveg ótrúlegt.
Þetta finnst mér samt í rauninni svolítið merkilegt því alveg frá degi eitt hef ég læst herberginu mínu á eftir mér. Ekki af þeirri ástæðu að ég treysti ekki krökkunum heldur þeirri að það getur hver sem er labbað inn frá götunni þegar við erum í tímum eða öll saman. Ég þakka mínum sæla fyrir þetta núna. Þjófarnir komu ekki inn í húsið sem ég bý í en það hefði alveg eins getað gerst. Þá hefði ég verið fartölvu fátækari og um það bil 2000 myndum. Ég veit ekki hvað ég hefði gert!
Þetta atvik er búið að skekja skólann svolítið, fólk í sjokki og allir búnir að læsa herbergjunum sínum í dag. Vona bara að fólk haldi því áfram út tímann, hætt við að fólk hætti því eftir smá tíma. Mitt verður allavega læst áfram.

Núna er ég í Manuskript tíma, á að vera að skrifa enda á söguna mína, er bara eitthvað svo ferlega löt. Svaf svo lítið í nótt og gleymdi að fá mér kaffi í morgun. Þessi færsla ber þess kannski vitni.
Fyrirgefið mér bloggleti og léleg skrif.

P.s. Í morgun í morgensamling var indverskur maður að halda fyrirlestur og mig langaði ótrúlega mikið í indverskan mat allan tímann. Fann bragðið af karrýrétt og naanbrauði... Er ekki allt í lagi með mig???

Radiohead

2006-05-07T13:43:00.000Z

Úff, hvar á ég að byrja?

Ég er svo orðlaus og algjörlega sátt við lífið í dag. Ég hugsaði með mér nokkrum sinnum í gær: ,,Nú gæti ég dáið hamingjusöm."
Eftir sjö ára bið, ef mér telst rétt til, sá ég þá loksins standa á sviði. Allt sem mig hafði dreymt að þetta gæti hugsanlega verið var þarna. Ef ég hefði fengið að setja saman playlistann þá hefði hann verið nokkurn veginn nákvæmlega eins og hann var hjá þeim í gær. Ég er ennþá í svo mikilli sæluvímu og finnst heimurinn ofboðslega fallegur í dag.

Við Louise og Kirsten vorum mættar upp í KB hallen fyrir sexleytið í gær. Fórum í næstu búð og keyptum kaldan bjór og settumst svo í sólina fyrir utan húsið ásamt um 600 öðrum tónleikagestum. Það var strax komin stemning í fólk og eftir smástund var ég orðin eitt stórt bros bara af því að vera þarna með miðann minn í hendinni. Klukkan 19 voru svo dyrnar opnaðar og ég komst að því að KB hallen er bara alls ekki stór. Minni en Laugardalshöllin held ég meir að segja. Það var ég ánægð með. Þrátt fyrir að ég væri komin inn var ég þó ekki enn búin að átta mig á hvað væri að fara að gerast, ég var spennt en ekki alveg komin inn í þennan (ó)raunveruleika. Þar sem ég er um það bil höfðinu hærri en bæði Louise og Kirsten, þó ég sé ekki sérstaklega há í loftinu, ákváðum við að setjast í stúkuna. Við sátum fremst í stúkunni með stórt gólfpláss fyrir framan okkur, að okkar mati á besta stað. Það besta var þó að við okkur blasti allt sviðið, það var held ég í fyrsta skipti á ævinni sem ég fer á tónleika og næ að sjá allt sviðið. Það vorum við ánægðar með. Markmiðið var að njóta þess í botn að sjá allt og heyra.
Um upphitunina sá Willie Nelson, bandarískur sveitasöngvari, og stóð hann sig vel þó að fólk hefði í rauninni ekki nennt mikið að hlusta á hann. Það var ekki komið til þess. Þegar hann var búinn að spila hlupum við Louise fram að kaupa bjór. Biðum í röð í um það bil kortér að fara yfir um af stressi um að missa af byrjuninni. Loksins fengum við bjórinn, hlupum inn í sal og um leið og við stigum inn slökknuðu ljósin og salurinn sprakk af fagnaðarlátum. Við hlupum í sætin og vorum nýsestar niður þegar þeir löbbuðu inn og einmitt þá skall það á mér hvað væri að fara að eiga sér stað. Ég held ég hafi aldrei verið eins nálægt því að fá flog af geðshræringu. Þeir komu sér fyrir og byrjuðu á Everything in its right place, fyrsta laginu af Kid A. Ég fór að hágráta. Fyndið með tónlist hvað hún hefur mikil áhrif á mann. Mig minnir að næst hafi þeir spilað Planet Telex af The Bends. Mig minnir líka að ég hafi ekki getað hætt að brosa og klappa alla tónleikana.
Ég man ekki alveg allan playlistann, og alls ekki í réttri röð. Mig minnir þó að næst hafi þeir spilað nýtt lag. Þeir spiluðu 5 eða 6 ný lög, hvert öðru betra. Besta lagið við þessa fyrstu hlustun var að mínu mati lag sem innihélt klapp næstum allan tímann. Ed O'Brien klappaði með þegar hann var ekki að spila og fékk allan salinn með.
Stuttu eftir þetta kom svo, mér að miklum óvörum, svo miklum að ég æpti þegar það byrjaði, Karma Police. Í geðshræringunni greip ég símann, hringdi til Íslands og leyfði Bryndísi að vera þess heiðurs aðnjótandi að hlusta með. Að sjálfsögðu fór ég aftur að gráta í þessu lagi. Ekki að þetta sé endilega besta lagið með þeim en ég og allir þarna inni þekktum það bara svo vel að það varð svo yfirþyrmandi að fá að heyra það live.
Ég bjóst ekki við að þeir myndu spila mikið af gömlu lögunum þar sem það er að koma út nýr diskur, en þarna skjátlaðist mér algjörlega. Lag eftir lag eftir lag fékk ég sæluhroll um allan líkamann, hló upphátt, táraðist og lifði mig svo algjörlega inn í öll þessi gömlu góðu lög. Radiohead eru búnir að fylgja mér svo lengi, í gegnum öll mótunarárin í rauninni. Ólíkt flestri annarri tónlist sem ég hlustaði á á því tímabili þá hlusta ég hins vegar ennþá af jafn mikill ástríðu á Radiohead. Mér finnst þeir ólýsanlega stórkostleg hljómsveit.

Gömlu lögin (getur verið að það vanti eitthvað)

Af OK Computer: Paranoid Android, Let Down, Karma Police og Lucky.
Af The Bends: Planet Telex, The Bends (í því lagi söng Thom Yorke ...talking to my girlfriends when ever something happens... (í staðinn fyrir girlfriend) baðaði út höndunum mót salnum og eignaðist þar með um það bil 2000 nýjar kærustur) og Street Spirit (aftur fór ég að gráta. Ætlaði að hringja í þig Una mín í þessu lagi, en ég er ekki með bandaríska númerið þitt. Því miður miður miður).
Af Kid A: Everything In Its Right Place og Idioteque.
Af Amnesiac: Pyramid Song og You And Whose Army? (Djöfull var það flott!)
Af Hail To The Thief: There There (The Boney King of Nowhere) og A Wolf At The Door (It Girl. Rag Doll)

Ég held að þeir hefðu varla geta valið þetta betur.

Hljómsveitin sjálf var mjög flott á sviðinu. Öðruvísi en ég bjóst við í rauninni. Strax í fyrsta laginu stóð Thom Yorke upp og byrjaði að dilla sér við tónlistina. Aldrei hefur mér fundist hann kynþokkafullur... Fyrr en nú. Hann hreyfði sig svo skemmtilega innilega í takt við tónlistina. Hann var duglegur að fá fólkið með í lögunum. Í You And Whose Army? var hann með litla myndavél á míkrófóninum og lék sér að því að fara með augun, munninn, allt andlitið alveg upp að henni svo allir skjáirnir voru ekkert nema Thom Yorke. Svo náði hann að stjórna áhorfendunum svo algjörlega. Ef hann lyfti hendinni klöppuðu allir og æptu en þegar hann gaf merki um að stoppa þá stoppuðu allir á nákvæmlega sama augnabliki. Það var magnað.
Jonny Greenwood lifði sig ofboðslega mikið inn í tónlistina og var ekki mikið að hafa sig í frammi. Gaman að fylgjast með honum því hann var svo mikið inni í augnablikinu. Í There There (The Boney King of Nowhere) fengu hann og Ed O'Brien báðir trommur fyrir framan sig og trommuðu alla byrjunina. Það var svo flott.
Ed O'Brien var duglegur að koma af stað klappi og fagnaðarlátum.
Colin Greenwood var lítið áberandi.
Phil Selway trommaði vel.

Þeir létu klappa sig upp tvisvar sinnum. Það kom mér á óvart því ég hélt, af einhverri ástæðu, að þeir væru ekki uppklappstýpurnar. Mig minnir að í fyrra uppklappi hafi þeir spilað meðal annars Paranoid Android sem ætlaði allt um koll að keyra. Í seinna uppklappi spiluðu þeir svo bara eitt lag, lag sem hefði ekki getað verið betur valið, en það var Lucky.
Svo þökkuðu þeir vel og lengi fyrir sig með hendur fyrir eyrum því þakið ætlaði af húsinu. Þvílík stemning!

Í gær uppfylltist langþráður draumur. Eitt af lífstakmörkum mínum hefur verið náð. Ég veit að þetta er háfleygt en ég meina þetta svo algjörlega. Ég er svo sátt við lífið í dag.

Tirsdagshygge

2006-05-02T21:02:00.000Z

Ég er búin að tala oft um Napoleon Dynamite síðan ég kom hingað út. Ég hef reynt að vitna í Little Britain. Ég hef sagt: ,,Æ, þetta var alveg eins og í Office!" og ekki fengið svar. Ekki einn einasti Dani hefur vitað hvað ég var að blaðra um. Um daginn var ég svo í plötubúð í Silkeborg og það fyrsta sem ég sá í búðinni var að sjálfsögðu Napoleon Dynamite á eingöngu 49 danskar krónur, sem ég áleit að sjálfsögðu kjarakaup. Síðan ég keypti myndina er ég búin að tala um við nokkrar stelpur hvað þetta væri fyndin mynd, ég hefði grenjað úr hlátri yfir henni og så videre. Þær voru orðnar spenntar og í kvöld settumst við niður fyrir framan tölvuna mína með Haribo slik í skál og kveiktum á myndinni.

Í stuttu máli: Ég hló og hló. Þær flissuðu af og til. Eftir myndina sögðu þær að þetta hefði verið skrýtin mynd. Svo sögðu þær að ég væri skrýtin.

Iss. Ég man nú ekki betur en ég og annað gott fólk höfum veinað af hlátri þegar ég sá myndina fyrst heima á Íslandi. Æ, Danir eru dúllur. Þó þau hafi aldrei heyrt um Little Britain, The Office eða Napoleon Dynamite. Þau eru nefnilega alltaf bara að dúllast eitthvað með sjálfum sér í staðinn. Ossa kjút.

Sérviska

2006-04-27T10:57:00.000Z

Ég borða alltaf neðri helminginn af rúnstykki fyrst. Ef ég reyni að bregða út af vananum þá tekur það virkilega á. Mér finnst rúnstykkið hreinlega ónýtt ef ég borða efri helminginn fyrst.

Þegar ég bursta tennurnar þá byrja ég alltaf í neðri góm. Alltaf. Tannburstinn neitar að fara fyrst í efri góm.

Ég tel atkvæði í flestum orðum og setningum sem ég heyri. Orð sem eru með oddatöluatkvæði eru skemmtileg því þá get ég endurtekið talninguna. Ég ætla ekki einu sinni að reyna að útskýra þetta hérna. Allt of flókið.

Ég myndi aldrei byrja á því að fara í sokka þegar ég vakna á morgnana. Þeir koma síðast, þannig bara er það.

Samkvæmt snyrtifræði á víst maskarinn alltaf að fara á síðastur og púðrið fyrst. Ég set alltaf maskarann fyrst og púðrið seinast. Hitt virkar bara ekki.

Þegar ég hitti fólk sem ég þekki ekki þá bý ég til karakter út frá því í hvernig skóm það gengur.

Nethringurinn minn í réttri röð: Mbl.is, bloggið mitt, blogghringurinn, emailið, b2.is. Þegar eitthvað annað þarf að skoðast kemur það venjulega á eftir þessum hring.

Í sturtu þvæ ég alltaf hárið fyrst.

Þegar ég borða þá blanda ég venjulega ekki matartegundunum saman á gaffalinn. Þá missir hver matartegund sitt bragð. Ein tegund í einu takk fyrir.

Gamla sérviskan... Stórskemmtileg.

Vor

2006-04-23T14:54:00.000Z

Laugardagur 22. apríl: 15° hiti og sól.

Fótbolti í garðinum. Leikið við kisu í sólskininu. Setið í hring við bál með pönnukökupönnur. Borðaðar pönnukökur. Legið í sólbaði.

Sunnudagur 23. apríl: 15° hiti, hálfskýjað og logn.

Hjólatúr í skóginum. Fótbolti og rugby í garðinum. Útibadminton sem breyttist í advance útgáfu af badminton, maður varð að fleygja sér á eftir flugunni í hvert skipti. Kanótúr, byrjaði á að kanóinn valt, ég þurfti að synda í land, hressandi. Kanótúr kláraður. Á endanum stukku næstum allir í vatnið í fötunum.

Trén eru byrjuð að taka vel við sér, grænir knúbbar komnir á allt. Grasið í garðinum er orðið fagurgrænt og lítil blóm prýða allan garðinn. Ég bíð spennt eftir að sjá garðinn í fullum skrúða. Það verður svo frábært. Ég elska þessa árstíð!

Ég er mjög hrifin af því...

2006-04-21T17:33:00.000Z

...að geta skokkað út í súpermarkað (ekki að ég skokki, ég labba eða hjóla) og keypt kippu af Carlsberg á 33 danskar krónur. Koma svo með gripina upp í herbergi, skella þeim í plastpoka og hengja pokann út um gluggann, minn heimagerða ísskáp.
Ég ætla ekki að fara að pæla í áfengisaldri og sölu núna en mér er orðið það ljóst hér í Danmörku að þar sem áfengi er svo ódýrt og auðfáanlegt hér þá lítur fólk á áfengi svo allt öðrum augum en við Íslendingar gerum. Fyrir þeim er þetta gott, þeir súpa einn og einn öllara við og við, drekka vín með mat inni í miðri viku, þegar það á við, og njóta þess að smakka, ekki bara drekka sig pissfull eins og er svo algengt heima.

Æ, mig langar í vín- og bjórmenningu til Íslands. Þó hún sé aðeins byrjuð að aukast heima þá erum við svo ofboðslega frumstæð í þessum málum miðað við til dæmis Danina.

Þetta var föstudagspælingin. Þess má geta að á meðan ég skrifa þessa færslu sit ég uppi í herbergi með ískaldan Carlsberg sem fékk að kólna í plastpoka út um gluggann.

Ég var að frétta...

2006-04-19T21:45:00.000Z

... að allir sem ætla að kaupa sér miða á Hróarskeldu, án efa skemmtun ársins, verða að fara að drífa í því. Það er nefnilega að verða uppselt. Ég hef afar áreiðanlega heimildir fyrir þessu, það var hún Zenta, heitkona mín sem ég mun ganga í það heilaga með 28. maí*, sem tilkynnti mér þetta. Hún er 23 ára og hefur farið hvorki meira né minna en 12 sinnum á hátíðina. Spáið í þetta! 12 sinnum, einu sinnu á ári í 12 ár. Fyrst hún hefur farið svona oft þá hlýtur þetta að vera peninganna virði. Heilhveitis, hvað ég hlakka til!

*Brúðkaupsdjókið fatta ég varla sjálf. Þetta var eitthvað með að út af því að ég er með lengri baugfingur en vísifingur þá er ég semsagt lesbísk. Allar sem eru með þannig hérna ætla að giftast... eða eitthvað. Ég er bara sæl og glöð að vera að fara að gifta mig, þó það sé í þykjó. Ég fæ pakka!

Fjandinn, þetta er of mikill einkahúmor til að vera fyndið hérna. Þetta kemur út eins og ég sé snargeðveik, að fara að giftast stelpu af því að ég er með lengri baugfingur en vísifingur.
Ég held ég segi bara góða nótt og láti þessa súru færslu standa. Góða nótt!

P.s. Svo þið finnið örugglega síðuna þar sem á að kaupa miðann ykkar, þá er slóðin: www.roskildefestival.dk. Je beibí jehehe.

Neh...

2006-04-18T16:48:00.000Z

... ég nenni ekki að sjá þessa mynd. Gæinn er með svo asnalegt hár.

Þetta er ekki ólíklegt að heyra bráðum fyrir utan bíóhús út um allan heim. Þeir eru nefnilega orðnir hræddir um Da Vinci lykillinn muni floppa í bíó út af því að hárið á Tom Hanks er asnalegt. Bíógestir á forsýningu myndarinnar voru semsagt ekki nógu ánægðir með myndina út af hárinu á Tomma gamla.

Ég skil þetta ekki alveg. Erum við orðin svona afbrigðilega útlitssinnuð að við þolum ekki að horfa á tveggja tíma bíómynd bara út af því að okkur finnst hárið á aðalleikaranum asnalegt??

Æ, ég á eitthvað bágt með að skilja þetta. Ég ætla að sjá þessa mynd, mér fannst bókin svo skemmtileg. Hins vegar er hætt við að ég eigi eftir að stara mikið á hárið á Tomma sökum þessarar fréttar sem ég las. Að hárið á honum væri asnalegt.

Jamm, þetta var óþarfa færslan.

Páskahugvekja í bodi ljósku

2006-04-14T16:10:00.000Z

Nú er ég í Holstebro heima hjá Louise vinkonu minni vegna breyttra páskaplana. Í stadinn fer ég til London yfir Eurovision helgina og svei mér thá ef ég hlakki ekki bara til!
Vid Louise erum búnar ad hafa thad rosa gott heima hjá foreldrum hennar, búnar ad borda nóg og nóg eftir, fara í bæinn í gær og hygge os. Thad er rosa gaman ad fá ad vera inni á heimili í nokkra daga, furdulegt hvad ég fattadi ekki fyrr en ég kom hingad hvad ég hef saknad thess ad vera inni á heimili. Borda vid matarbord med thremur manneskjum en ekki fimmtíu og thremur. Á morgun fer ég svo med í afmæli vinkonu Louise og á sunnudaginn heim til ömmu hennar og afa. Ég er aldeilis ad fá ad kynnast Dönum í sínu náttúrulega umhverfi í thessu páskafríi.

Í dag vorum vid í bíltúr og ég stoppadi sjálfa mig einni sekúndu ádur en ég spurdi: ,,Hver var eiginlega svona mikilvægur ad deyja?? Thad er flaggad í hálfa stöng alls stadar!"
Hjartad mitt stoppadi næstum thví yfir ad ég hafi ætlad ad spyrja ad thessu. Fyrirgefdu Jesús.

Gledilega páska allesammen, njótid thess ad borda, sofa og horfa á dvd. Thad ætla ég ad gera. Í Jesú nafni. Amen.

Skyndiákvarðanir...

2006-04-11T21:09:00.000Z

...virka oft best til að leysa flækjur. Þess vegna er ég búin að sækja um á leikskólakennarabraut Kennaraháskóla Íslands. Þetta tók mig um 10 mínútur að ákveða eftir að ég hafði skoðað kennsluskrána og ég hef þessa fínu tilfinningu fyrir þessu. Alltaf að treysta hjartanu.
Svo er bara að bíða og sjá hvort ég komist inn! Vona það besta og krossa fingurna!

Framtíðarómynd

2006-04-09T14:40:00.000Z

Ég tók sjálfa mig á beinið í dag. Neyddi sjálfa mig til að setjast niður með blað og blýant og skrifa hvað ég hefði áhuga á að gera á næsta ári. Díses fokking kræst hvað ég er algjörlega úti að keyra!
Þetta er það sem ég skrifaði:

Spænska - Skemmtilegt og áhugavert fag. Get tekið 60 eininga nám og hefði þá meiri tíma fyrir söngnám og kannski víólu næsta vetur.
Íslenska - Áhugavert nám með mikla möguleika. Kannski svolítið þurrt. Ég brenn ekki fyrir því en finnst það samt heillandi.
Leikskólakennarinn - Virkilega spennandi. Ætti mjög vel við mig. Gefandi starf en að sjálfsögðu illa borgað.
Hjúkrun - Gamla planið var að fara í hjúkrunina. Núna er ég ekki viss. Ekki viss með áhugann í augnablikinu og efast um að ég myndi nenna klásus ef áhuginn er ekki fyrir hendi. En auðvitað er þetta spennandi fag og starf og ætti vel við mig.

Þetta eru semsagt bóklegu háskólafögin sem ég er að spá í. Einnig heillar mig að fá mér leikskólavinnu fram að áramótum og athuga hvort ég sé einhverju nær þá.
Ég er búin að sækja um söngnám í Nýja tónlistarskólanum og vona að ég komist að. Það væri svo gaman.
Svo er stefnan sett á Sinfóníuhljómsveit áhugamanna, ef allt gengur vel með víóluna.
Draumurinn er svo leiklistarnám og hver veit nema maður reyni við inntökuprófin næsta vor.

Ég er að sturlast. Það eru allt of margir möguleikar. Ef þið lesendur góðir vilduð vera svo elskulegir að hjálpa mér örlítið. Segja kannski smá skoðun, hvað þið vitið um hvert nám, hvað ykkur dettur fyrst í hug að myndi henta mér. Bara svona, smá hjálp. Ég ræð ekki við þetta ein!

Blúbbblúbb, titlar eru kjánalegir.

2006-04-06T08:07:00.000Z

Í nokkuð langan tíma hef ég átt erfitt með að loka seðlaveskinu mínu. Ekki var það vegna of mikilla peninga, onei. Kvittanirnar voru farnar að taka svolítið óþarfa mikið pláss. Í gær ákvað ég svo að reyna að taka aðeins til í veskinu. Ég fór í gegnum kvittanirnar og komst að því að elsta kvittunin var ársgömul. Ég hef ekki tekið til í veskinu mínu í heilt ár. Jahá, ég er skussi. Veskjaskussi.
Ég skemmti mér í rauninni vel við að taka til í veskinu mínu. Ég komst nefnilega að því að ég mundi eftir flestum kaupunum. Þarna sá ég kaffibolla sem ég hafði keypt þegar ég dvaldi löngum stundum á Íþöku fyrir stúdentsprófið í sögu, bíómiða í miðjum stúdentsprófum (obbobbobb), rauða kortið sem leyfði mér svo að ferðast í strætó út á Kjalarnes á hverjum degi í næstum hálft ár, vínflöskur sem ég keypti fyrir matarboð sem ég hélt áður en ég fór til Kúbu og bjórar sem ég keypti á dimissio.
Sumarkaupin voru öll svo ánægjuleg. Ég mundi næstum eftir þeim öllum og mundi að það var bjart alltaf þegar ég keypti eitthvað. Já, ég er greinilega klikkuð að muna eftir debitkortafærslum allt að eitt ár aftur í tímann.
Besta færslan af þeim öllum hlýjaði mér allri að innan og ég upplifði stórkostlega tilfinningu aftur. Hún er frá Kaffitári upp á 38o kr. þann 23. maí 2005, kl. 8:53. Þessi kvittun er fyrir ristuðu brauði og mangótei um það bil hálftíma eftir að ég steig út úr munnlegu stærðfræðiprófi, stúdentsprófin voru að baki. Í fyrsta skipti í 5-6 vikur gat ég leyft mér með góðri samvisku að setjast inn á kaffihús með skáldsögu og hafa ekki áhyggjur af neinu. Ég man svo vel eftir þessari tilfinningu. Það var eins og allt yrði allt í einu bjart, sumarið var framundan og mér hafði tekist að klára stúdentsprófin.

Nú er næstum því eitt ár síðan og ég næ ennþá að kalla fram þessa tilfinningu. Það er gaman. Ég vona að allir mínir sjöttubekkjarvinir eigi eftir að upplifa þessa sömu tilfinningu.

Nú er hins vegar komið nóg af væmni.

Ég kom heim frá Englandi fyrir viku síðan. Ég skemmti mér konunglega á Englandi. Við dvöldum í Scarborough og ferðuðumst út frá Scarborough til York, Whitby, Robin Hood's bay og Lincoln. Allir þessir bæir eru ofboðslega fallegir og skemmtilegir og stútfullir af merkilegri sögu. Í Lincoln er gígantísk dómkirkja, byggð 1072, (þegar Íslendingar voru að gera hvað?) og inni í þessari kirkju er víst stór hluti af Da Vinci code tekin upp. Ógeðslega ýkt merkilegt.
Í York voru alls staðar menjar eftir víkingana. Leiðsögumaðurinn okkar talaði um dönsku sem málið sem allir hefðu talað á þessum tíma og ég setti upp besserwissasvipinn minn. Hann var örugglega bara að reyna að láta Danina finnast þeir merkilegir. Danabjánar maður. Eða kannski Íslendingabjáni? Æ, ég veit ekki.
Whitby var líka rosa fallegur, þar átti James Cook heima og við skoðuðum húsið hans.
Robin Hood's bay var sætasti bærinn, algjör dúkkubær byggður inni í litlum flóa, pínulítil hús allsstaðar.
Svo löbbuðum við Hadrian's wall, það var einhverskonar hernaðarvirki sem víkingarnir byggðu. Það var 6 km ganga um fallegt svæði. Það rigndi allan tímann en við létum okkur hafa það og skemmtum okkur konunglega. Fólk var nefnilega alltaf að detta í drullunni. Sjitt, hvað það var fyndið.

Daginn eftir að ég kom frá Englandi hitti ég svo mömmu og Bryndísi í Kaupmannahöfn. Við túristuðumst og gerðum alls konar skemmtilega hluti. Bryndís er búin að blogga um þessa stórskemmtilegu ferð svo ég leyfi ykkur að lesa það bara í staðinn.
Eftir frábæra helgi í Köben komum við svo saman hingað til Ry og höfðum það voðalega huggulegt. Fórum í hjólatúr að Himmelbjerget, horfðum á dvd, fórum í gönguferðir í vorveðrinu og nutum lífsins. Þetta voru alveg frábærir dagar og ég hlakka til að fá að hitta þær aftur í júlí.

Páskaplönin eru núna komin á hreint: LONDON BEIBÍ! Ragga mun taka á móti mér og við ætlum að hafa það svo gott saman um páskana. Ég hlakka til. Þessi ferð verður til þess að ég fer til Englands þrisvar sinnum á jafnmörgum mánuðum. Það er ýkt ógeðslega töff.

Eitt lítið pinkuponsu oggudoggu atriði fyrir þá sem hafa áhuga. Ég er búin að skipta um fag, hætt í náttúrutíma og komin í tónlistartíma aftur. Það er erfitt að kenna gömlum hundi að sitja...

Fokk já!

2006-03-23T10:15:00.000Z

Ég er ad fara á fokking RADIOHEAD tónleika í fokking Kaupmannahöfn 6. maí.
Fokk hvad ég hlakka fokking mikid til!

Titill óskast!

2006-03-21T19:19:00.000Z

Jú, ég er lifandi, alveg sprell meir ad segja. Ég hef varla haft tíma til ad setjast nidur sídustu vikuna svo eitthvad hefur farid lítid fyrir netheimsóknum og bloggeríi. En nú verdur semsagt bætt úr thví og komid ad thví ad segja frá hvad ég er ad bralla thessa dagana.

Sídasta vika var skemmtileg.
Á thridjudaginn mætti danskur dúett sem semur lög vid ljód skálds nokkurs... sem ég hreinlega man ekki hvad heitir. Their spiludu fyrir okkur lögin sín og thad var voda hyggeligt. Annar theirra var med hár nidur á axlir, ofbodslega blásid og fínt. Hefdi sæmt hverri konu prýdilega. Ég og Guro, norska stelpan, áttum erfitt med ad hemja hláturinn. Í lok thessarar málsgreinar vil ég lýsa yfir hrifningu minni á sögninni at hygge. Á íslensku er ad hugga notad í sambandi vid eitthvad sorglegt sem er gert betra en á dönsku er at hygge svo huggulegt ad mig langar bara ad fara at hygge mig. Med tebolla, góda bók og ad sjálfsögdu kertaljós. Thad er engin hygge ef thad er ekki kertaljós. Svo mikid hef ég lært í Danmörku.

Á midvikudaginn lék Brian, annar tveggja leiklistarkennaranna minna, fyrir okkur Tigeren. Tigeren er einleikur eftir Dario Fo og fjallar um kínverskan hermann sem særist á fæti og flýr upp í fjöllin. Thar hittir hann tígurinn og ungann hennar. Samlífi theirra er kómískt og verkid sjálft er skilgreint sem táknsaga um ad thora ad lifa lífinu. Thad var ofbodslega gaman ad fá ad sjá Brian leika thetta thví hann hefur talad svo ofbodslega mikid um verkid í leiklist. Gaman líka ad sjá ad næstum allar hreyfingar, látbragd og líkamstjáningu höfum vid fengid ad sjá í leiklistartímum thegar hann kemur med dæmi um hitt og thetta. Okkur leiklistarnemendunum fannst vid voda merkileg thví Brian fékk leiklistarverdlaun fyrir verkid árid 2001, ad ég tel, og hefur farid med thetta um alla Evrópu.
Thegar Tigeren var búinn fórum vid nidur á kaffihúsid okkar og fengum okkur øl. Ølid vard ad lokum svolítid mikid og endudum vid 10 manneskjur í partýi hjá Thorbjørn, hinum tveggja leiklistarkennarannna. Thar var dansad uppi á bordum og uppi í sófa, farid í feluleik og drukkid koníak fram til hálfsex um morguninn. Gledin var ekki eins mikil thegar vid áttum ad vakna klukkan átta. Ég gerdi thad thó ekki og svaf til hádegis, missti bara af hreingerningu mamma... Ég lofa, ég var ekki ad skrópa!
Á fimmtudaginn fór ég í Ud med naturen og vid fórum í skógarferd ad leita ad dýrakúk, hlutum sem dýr hafa bordad og dýrasporum. Svo áttum vid ad hlusta eftir fuglum. Vid gengum um skóginn í klukkutíma, ógedslega thunnar og threyttar, heyrdum ekki í einum einasta fugli, ekki einum einasta segi ég, fundum einn kúk og einn köngul sem mús hafdi nagad. Danir... Bandbrjáladir fjandar. Láta skelthunnar manneskjur hjóla út í skóg og leita ad kúk. Madur bara skilur ekki í thessu.
Á föstudaginn var líka Ud med naturen og thá fórum vid nidur á skólalód ad fadma trén og finna sálina theirra. Svo sömdum vid nokkrar hækur út frá náttúruordum og fórum svo ad sigla á kanó. Their sem fóru ekki á kanó bidu í landi og bökudu pönnukökur fyrir okkur yfir opnu báli. Hippadagur. Thessir Danir sko... Allir hippar.

Á föstudaginn eftir skóla kom Hulda nokkur Thorbjörnsdóttir í heimsókn til mín. Hún fékk ad sofa í thægilega aukarúminu og vera vitni ad thví thegar vorid lét sjá sig í Danmörku. Thetta var voda hyggeligt (!!!) og thad var ofbodslega gaman ad geta talad um sameiginlega íslenska vini yfir köldum Carlsberg uppi í herbergi.
Á sunnudaginn var svo fallegt vedur ad vid fórum í gönguferd í skóginum. Vid settumst nidur í grasid og gátum setid thar heillengi léttklæddar án thess ad verda kalt. Sólin er farin ad hita svo mikid og thad dimmir ekki fyrr en um hálfátta á kvöldin. Jú, vorid er farid ad kíkja á mig eftir allt saman og ég er glöd.

Í gær fengum vid leiklistarnemarnir svo handrit upp í hendurnar, Kvindernes dekameron. Thad útleggst nokkurn veginn sem Kvennasögurnar á íslensku. Vid settumst nokkrar nidur í gærkvöldi og lásum yfir saman og leikritid er ofsalega gott. Í dag samlásum vid allur hópurinn og svo fengum vid hlutverk.
Leikritid er rússneskt og fjallar um hóp kvenna sem eru ad bída eftir nidurstödum á bakteríugreiningu á sjúkrahúsi. Eftir langa bid og spjall ákveda thær ad fara ad segja hvor annarri sögur. Sögur af sinni fyrstu ást. Eftir nokkrar ástarsögur teygist samtalid út í almennari frásagnir af ástarlífi kvennanna. Kannski ekki beint alltaf ástarlífi en allavega kynlífi.
Ég leik Albinu. Hennar fyrsta ást kviknadi thegar hún var 16 ára. Sambandid entist í thrjú ár en hann tryggdi henni vinnu sem flugfreyja. Sem lítilli stelpu var henni naudgad af skautakennurunum sínum og ég tharf ad fara med einrædu um thad. Einnig tharf ég ad leika í annarri naudgunarsenu, thegar madur sem býdur henni í afmæli naudgar henni.
Ég hlýt ad vera brjálud ad hafa viljad leika hana. Tvær einrædur og ein naudgunarsena sem og samtal vid lögregluna eftir naudgunina. Ég leik á ensku thví thó ég sé ordin nokkud gód í ad tala dönskuna og sé ómedvitad farin ad tala hana frekar en enskuna thá er thad of erfitt fyrir mig. Sérstaklega med svona mikinn texta. Svo er gamla stamid alltaf ad strída mér svolítid á dönskunni. Thad er svo pirrandi ad mig langar stundum ad rífa heilann minn úr og laga ofvirku heilastödina alveg sjálf. En hey, thad er bara ég ég slæmum degi.

Nú rétt ádan var svo styrktarkvöld fyrir styrktarverkefnid sem Project og ledelse-tíma fólkid vinnur ad. Thad var leikjakvöld og haldid thid ekki ad ég hafi unnid blödrudansinn. Bladran er semsagt fest vid fótinn á manni og svo á ad sprengja. Sá sídasti med blödru á fætinum vinnur. Ég lenti í slag vid skólastjórann og endadi á ad hlaupa um allan salinn á ödrum fæti, med blödruna upp í loftid, thangad til ég nádi ad sprengja blödruna hans. Honum tókst ad kýla mig í andlitid í látunum. Ég fékk Kinder-egg í verdlaun.

Næsta laugardag förum vid svo í ferdalag til Nordur-Englands. Vid munum búa í Scarborough og ferdast út frá bænum til merkilegu bæjanna í kring. Ég hlakka ofbodslega mikid til.
Daginn eftir ad ég kem thadan koma svo uppáhalds systir mín og módir í heimsókn. Ég hlakka líka ofbodslega til thess.

Nóg gæti ég bladrad meira en ég nenni thví ekki. Thá myndi heldur enginn nenna ad lesa thetta.
Hilsen.

Lífid í hnotskurn

2006-03-10T14:05:00.000Z

Thá er enn önnur vikan ad klárast og nú er ég búin ad vera í Danmörku í rúma tvo mánudi. Thad finnst mér alveg ótrúlegt. Sorglegt í rauninni hvad tíminn er fljótur ad lída. Úr ordunum hér á undan má lesa thad ad mér er batnad af heimthránni og vona ad hún láti lítid sjá sig framar. Thad er reyndar ennthá skítkalt hérna og virdist engin breyting vera á leidinni í brád en thad verdur bara ad hafa thad. Vorid hlýtur ad koma á endanum!
Í herbergisfréttum er thad helst: Susanne kom á sunnudaginn. Hún er voda indæl stelpa. Hún er líka 27 ára og afar fullordinsleg. Hún fór heim á midvikudaginn og kemur ekki aftur fyrr en í apríl og mun thá búa í einstaklingsherbergi. Semsagt ekki inni hjá mér. Ég var voda glöd thví thótt hún sé rosalega fín og okkur hafi komid vel saman thá fannst mér mjög óthægilegt ad fá einhvern inn á herbergid eftir allan thennan tíma. Ég var ordin svo vön einstaklingsherberginu og fannst ofbodslega skrýtid ad thurfa ad lædast um herbergid thegar hún var sofnud, ekki kveikja ljósid thegar ég kom inn og thessháttar. Eina nóttina var hún andvaka og gerdi mig líka andvaka thví hún tók upp á thví ad borda kex. KEX! Átskrudningarnir bárust glatt thessa tvo metra ad mínu rúmi og ég var ekki sérlega hamingjusöm. En nú er allt í himnalagi, ég tharf ekki ad skipta um herbergi né húsgrúppu og er í stadinn búin ad eignast ágætan kunningja, sem býr sem betur fer ekki inni hjá mér lengur.
Thess má svo til gamans geta ad nú er ég semsagt med eitt alveg laust rúm inni hjá mér og thad er meira ad segja thægilegt. Allir til Ry! Ókeypis gisting!

Nú er vortímabilid byrjad af fullum krafti. Smá söknudur hjá mér thví gamla leiklistarlidid var svo frábært, 8 stelpur sem gátum látid eins og asnar og öllum var sama. Audvitad verdur thad eins eftir nokkra daga med nýja lidinu líka en samt smá söknudur í ad sleppa hinu. Á thessu tímabili munum vid setja upp leiksýningu, ekkert slor heldur alvöru leiksýningu. Allir eiga ad fá bitastæd hlutverk svo thetta verdur örugglega frábært. Vid sýndum afrakstur vetrartímabilsins fyrir skólann á sunnudaginn, thegar allir nýju nemendurnir voru komnir í hús og thad gekk ofbodslega vel svo ég er ordin spennt fyrir ad byrja. Vid Birna fengum ad vera saman og thýda senuna á íslensku og svo settum vid thad thannig upp ad Louise og Signe léku senuna á dönsku og svo vid á íslensku svo fólk skildi söguthrádinn. Vid fengum ofbodslega mikid hrós, kennarinn alveg í skýjunum med okkur og vid ad sjálfsögdu voda gladar. Senan var úr leikritinu Road sem gerist í Manchester á níunda áratugnum. Ég lék mömmuna sem er búin ad drekka frá sér lífid og Birna dóttur mína sem er á gódri leid med ad gera thad sama en finnst mamman hryllilega ömurleg. Thetta var ofbodslega gaman. Gaman ad fá handrit upp í hendurnar, búa til karaktera úr engu, útfæra og æfa thangad til vid og Brian, kennarinn okkar, vorum ánægd.
Svo er ég búin ad skipta um hovedfag. Í stadinn fyrir tónlistartímann er ég komin í Ud med naturen. Í gær vorum vid ad smída fuglahús og minn hópur smídadi fuglaradhús fyrir starra. Í dag klifrudu svo Zenta og Guro upp í tré og festu húsid. Ég hélt vid stigann, ekki alveg á thví ad klifra thessa 4-5 metra upp í tréd. Stolt af mínu hlutverki í fuglahúsauppsetningunni. Spennandi fag. Vid förum í stjörnuskodunarferd um nótt, förum ad veida: "fra mord til bord" og margt fleira skemmtilegt. Skemmtilegt ad vid eigum líka ad taka sem flestar myndir og reyna ad ná myndum af lífi, prófa myndavélarnar til dýralífsmynda og thannig lagad.
Í studiefag er ég í Manuscript og dramaturgi, ad læra um handrit, horfa á myndir skapadar úr merkilegum handritum og vid eigum sjálf ad skrifa handrit.
Í valgfag er ég svo í Improvisation. Var ad koma úr thví núna og er rosa ánægd med thad val. Vid leiklistarnemendurnir erum reyndar búin ad gera margt af thessu ádur en thad er bara gaman, thá endurtökum vid og verdum betri í hverri æfingu fyrir sig.
Í kvöld er svo introfest fyrir nýju nemendurna og thad verdur án efa skemmtilegt. Bædi skemmtilegt og skrýtid ad fá 20 nýjar manneskjur skyndilega inn í skólann en thau virka öll rosalega fín svo ég hef engar áhyggjur. Mórallinn hefur meira ad segja batnad sídan thau komu og thad er bara tæp vika sídan.

En nú er ég farin í hina stórkostlega verslun Kvickly med Birnu ad kaupa øl fyrir kvöldid.

Ps. Allir á Hróarskeldu. Thad verdur superfedt.

Hver í fjandanum...

2006-03-03T14:37:00.000Z

...bad um thessa heimthrá?? Ekki ég ad minnsta kosti. Thad er bara eitthvad svo margt sem fer í taugarnar á mér í dag.

Thad er kominn mars. Thad er skítkalt og snjór. Á Íslandi er sól, samkvæmt mbl.is, og búin ad vera sól í nokkra daga. Thad er búid ad vera kalt sídan ég kom hingad. Á næstum hverjum einasta degi og ég er farin ad bída, virkilega bída, eftir vorinu. Af hverju er thad svona lengi á leidinni?? Á ekki alltaf ad vera heitt í útlöndum??
Fyrir einni og hálfri viku var haldinn húsgrúppufundur thar sem okkur var tilkynnt ad vid fengjum 4 nýjar manneskjur í húsid okkar. Thessar 4 manneskjur áttu ad búa í tveim lausum tveggja manna herbergjum á nedri hædinni. Thar sem mér var ekki tilkynnt um ad ég fengi nýjan herbergisfélaga, en herbergisfélaginn minn vard dagnemandi eftir 3 vikur af önninni og ég hef thví verid ein í herbergi sídan, bjóst ég náttúrulega vid ad ég fengi ekki nýjan herbergisfélaga. Ekkert nema almenn kurteisi ad láta mann vita af thannig hlutum thví ég var farin ad líta á herbergid sem mitt eigid. Í dag ákvad ég hins vegar ad spyrjast fyrir á skrifstofunni til ad vera alveg viss og fékk ég thá ad vita thad ad Susanne Pedersen mun flytja inn til mín á sunnudaginn. Æ... Æ... ég veit ekki alveg. Mig langar alveg ad fá nýjan herbergisfélaga en mér finnst skítt ad láta mig ekki vita fyrr en tveimur dögum ádur! Ég var búin ad hertaka allan fataskápinn, hengja upp myndir og gera thetta ad mínu herbergi. Eins gott ad Susanne sé frábær stelpa. Annars skipti ég í einstaklingsherbergi thegar thau losna í apríl.

Ég vona ad thessi heimthrá sé bara lítid tímabil, hingad til hefur gengid svo vel. Falleg ord vel thegin. Á íslensku, frá Íslendingum.

München

2006-02-26T10:12:00.000Z

Ég fór í bíó í Silkeborg í gær á München eda Munich eins og thad er á enskunni. Myndin var einhver sú áhrifaríkasta sem ég hef séd lengi lengi. Ég sat límd yfir henni alla thrjá tímana. Í lestinni á leidinni heim fannst mér allir grunsamlegir og tómi pizzukassinn uppi á hillunni hefdi vel getad verid sprengja.
Mér finnst svo merkilegt hvad gódir höfundar geta gert. Their geta fangad mann svo sterkt ad madur heldur med nákvæmlega theim sem madur á ad halda, sama hvort thad er gódi eda vondi kallinn. Thannig var thad einmitt í gær. Mér fannst skrýtid hvad ég hélt ofbodslega mikid med thessum fimmmenningum sem myndin fjallar ad mestu leyti um thó ad their hafi thegar upp var stadid alls ekki verid gódu kallarnir. Thad reyndar var enginn gódur kall í thessari mynd í rauninni, einhvernveginn er bara thröngvad upp á mann ad halda med einhverjum svo myndin hafi nógu mikil áhrif á mann.
Sama hvad heilathvotti leid thá fannst mér myndin algjörlega frábær og mæli med henni. Ég reyndar skammadist mín stórkostlega fyrir fáfrædi mína thví um fjöldamordin á Ólympíuleikunum í München hafdi ég aldrei heyrt fyrr en ég sá auglýsinguna fyrir myndina. Mér finnst pirrandi ad hafa lært sögu í menntaskóla í thrjú ár, telja mig nokkud góda í grískri godafrædi, midaldasögu Evrópu, Íslandssögu og Evrópusögu fram til 1960, eda hér um bil, og vita í rauninni skammarlega lítid um thad sem er ad gerast í heiminum í dag og eftir um thad bil 1960. Vissulega fórum vid í nokkrar bladsídur í mannkynssögu eftir thann tíma en ekkert til ad tala um. Ekkert sem ég get haft eftir núna.
Thetta pirradi mig thegar vid vorum ad læra sögu í MR og thetta pirrar mig ennthá meira núna thegar ég stend mig ad thví ad vita ekki af thví thegar 11 Ísraelsmenn voru teknir í gíslingu á Ólympíuleikunum 1972 og svo skotnir í tætlur á flugvelli fyrir framan löggurnar.
Mér finnst ad thad ætti ad vera farid í trúarbragdasögu samhlida mannkynssögunni og reyna ad auka skilning menntaskólakrakka á thví sem er ad gerast í heiminum í dag og thá sérstaklega Midausturlöndum. Aftur stend ég mig ad thví ad vita samasem ekki neitt um thessi lönd, theirra deilur og sögu.
Mér finnst ég ofbodslega fáfród í augnablikinu.

Dagur skrýtinna lista

2006-02-22T13:09:00.000Z

Ég er ekki frá thví ad egóid mitt hafi fengid vænt búst í gær thegar mér var sagt ad ég líktist Scarlett Johansson. Ekki ad ég hafi tekid thetta mjög alvarlega en thad er thó ekki leidum ad líkjast!
Thetta var mér sagt af Idu, leiklistarbekkjarsystur minni, en ég fór til Århus í gær med leiklistarhópnum. Vid fórum rétt eftir hádegismat og vorum allan daginn. Fórum á Aros, stórt listasafn thar sem var sýning á verkum Michael Kvium. Um thann mann hafdi ég aldrei heyrt en honum mun ég hédan í frá aldrei gleyma. Hann málar mest myndir af líkömum, helst ofsalega ljótum og afskræmdum, og mikid af börnum sem er verid ad borda, drepa og fæda. Málverkin voru gód, ofsa gód, en ég var ordlaus af annarri ástædu en fegurd málverkanna thegar ég kom út. Einnig var verid ad sýna tvær kvikmyndir sem hann hafdi gert. Önnur heitir Grød og er stuttmynd og fjallar ad miklu leyti um graut. Konu sem eldar graut, matar ógedslega manninn sinn á grautnum, kyrkir svo barnid sitt og hengir sjálfa sig í eldhúsinu. Thá nær madurinn í uppblásnu dúkkuna sína og fer og skemmtir sér med henni. Jeminn.
Hin myndin heitir The Wake og er 8 tíma löng, eins löng og ein nótt. Ógedsleg og virkilega skrýtin thótt ég hafi augljóslega bara séd smábrot úr henni.
Um kvöldid fórum vid svo í leikhús á Melampe. Melampe er hundur sem tvær systur eru ad rífast um ad eiga. Tvær fullordnar systur. Leikritid var lélegt. Hins vegar, eftir leikritid, fórum vid á kaffihús og fengum ad hitta Majbritt Saeren sem leikur í leikritunu. Fyrir thá sem ekki fylgjast mikid med dönskum leikritum thá leikur hún Søs í Krónikunni. Thad var töff.

Thad var gaman í Århus en ég tel óhætt ad segja ad thetta hafi verid óvenjulegur dagur.

Vikan mín er sæt og fín

2006-02-19T18:20:00.000Z

Þetta blogg er orðið að vikulegum atburði hjá mér, þarf að fara að bæta mig allhressilega. Annars er þetta víst í 100 sinn sem ég blogga. Eitt klapp fyrir því. KLAPP.

Ég er nú ekki frá því að það hafi bara margt á daga mína drifið á þessari viku. Á mánudaginn síðasta fór ég í stomp og við áttum að semja atriði. Minn hópur gerði það með glæsibrag og þar sem við notuðumst við kústa í tónlistargerð okkar þá lá beint við að gera þetta að nornasenu. Þetta kom vel út, við sungum, bjuggum til takt, settum pásu í atriðið og allt heila klabbið. Á föstudaginn eigum við svo öll að sýna herlegheitin fyrir þann hluta skólans sem er ekki í stomp.
Á þriðjudaginn var valentínusardagur. Ragga samþykkti að vera valentínan mín og ég var ánægð með það. Þennan sama dag fórum við teaterfreaks til Silkeborg í einskonar námsferð. Við byrjuðum á því að stilla okkur upp á götunni í hæfilegri kallfjarlægð hvort frá öðru. Á endanum vorum við í línu niður tvær heilar götur og eitt torg. Leikurinn gekk svo út á það að þeir sem stóðu á endanum áttu að kalla orð eða setningu og láta berast eftir línunni. Eins konar hvísluleikur... nema bara ekki. Ég var eini útlendingurinn á svæðinu svo þau kölluðu á dönsku. Mér var sagt eftir leikinn að ég hefði gert hann... áhugaverðan. Þetta var samt fyndið því fólk sem labbaði framhjá okkur brosti yfirleitt og gekk í burtu en sumir voru ekki með þolinmæði fyrir okkur. Þrír menn löbbuðu framhjá mér og sögðu mér allt sem var verið að kalla, óþolinmóðir og pirrandi. Svo var kallað á eina okkar: Du er dumb í hovedet!
Næsti leikur var inni á kaffihúsi. Við fengum leyndarmál sem við áttum að segja hvor annarri og svo var þetta one on one spunaæfing. Charlotte kom inn á kaffihúsið og settist hjá mér, við höfðum ekki sést í sex ár og vorum bestu vinkonur í grunnskóla. Fagnaðarfundir. Eftir spjall byrjuðu leyndarmálin að koma upp. Charlotte var semsagt ástfangin af mér og ég var að fara að giftast pabba hennar. Obbobbobb. Eftir smá rifrildi og sorg var fólk í kringum okkur byrjað að hvísla og benda... Sumir byrjaðir að standa upp og horfa. Þetta var svo fyndið.
Valentínusardagskvöldi var svo eytt uppi í sófa með nammi og rómantíska mynd á skjánum. Næstbesti kosturinn!
Á miðvikudaginn voru svo ólympíuleikar Kaffi Somersol haldnir hátíðlegir. Mér var skellt í bjórdrykkjukeppnina og þegar ég spurði af hverju sagði húsgrúppan mín: Anna, við höfum séð þig. Obbobbobb. Það er þó ekki að spyrja að því að mitt lið vann bjórdrykkjukeppnina! Svo var keppt í allskonar skemmtilegum greinum; kjúklingakrullu, kókosbolluáti, stafa orð með rassinum og hitt og þetta. Mín húsgrúppa var í 4. sæti af fjórum og vorum við hæstánægð með árangurinn. Áfram Bakkehus.
Á fimmtudaginn fór ég svo í tónlistartíma og komumst við að því að við erum að fara að flytja afrakstur tímabilsins á litlum tónleikum fyrir restina af skólanum á fimmtudaginn næsta. Við æfðum því og fínpússuðum allan fimmtudaginn og allan föstudaginn. Þetta verður mega.
Nú er svo helgin bara að verða búin, enn ein fríhelgin þar sem lítið er af fólki. Við erum búin að hafa það reglulega notalegt. Í gær var myndataka af leiklistarstarfinu fyrir bæklinginn sem á að endurnýja. Það var alveg frábært! Atvinnuljósmyndari sem tók myndir af okkur við allskonar leiki og athafnir. Verður örugglega stórkostlega flott. Eftir það tók við gönguferð í skóginum. Fórum held ég bara langleiðina að Himmelbjerget. Einn daginn er það alla leið upp á topp!
Í dag fórum við svo í sund. Ég get nú ekki sagst vera hrifin af sundmenningu Dana. Sundlaugin var ísköld, einhversstaðar úti í sveit, 17 kílómetra í burtu frá mér. Í dag steig ég semsagt upp í bíl í fyrsta skipti í sex vikur. Það var spes.

Mér finnst ótrúlegt hvað ég get blaðrað mikið á þessu bloggi. Ég þarf að fara að þjálfa hæfileikann í að örblogga. Kannski skrifa ég bara fyrstu og síðustu stafina í orðunum næst. Reyna að stytta þetta aðeins.
Bs, bs Aa.

Fjólublái fákurinn Finnur

2006-02-12T20:07:00.000Z

Ég vil kynna ykkur fyrir mjög sérstakri persónu í lífi mínu. Hann heitir Finnur og er hjól. Ég eignaðist Finn á þriðjudaginn. Áður átti hann heima í bílskúr við hliðina á gulu húsi. Þar átti hann heima hjá mörgum öðrum hjólum og inni í gula húsinu á heima gamall maður sem gerði við Finn. Við Finnur erum strax orðnir mestu mátar og erum búin að fara margt saman. Hann leyfði Söndru að sitja á bögglaberanum sínum og allt.
Fullu nafni heitir hann Fjólublái fákurinn Finnur. Oftast kalla ég hann bara Finn. Hins vegar held ég að hann vilji láta kalla sig fullu nafni í daglegu tali. Það er bara af því að við erum svo góðir vinir sem ég má kalla hann Finn.
Ég held að mér og Fjólublá fáknum Finni eigi eftir að koma vel saman og eiga margar góðar stundir þar til ég sel hann aftur til gamla mannsins í gula húsinu.

Ég veit ekki hvad

2006-02-12T15:45:00.000Z

Já, hún Bryndís ,,Ég veit ekki hvad"adi mig svo ég má ekki svíkjast undan. Hér koma stadreyndir sem flestum er líklegast sama um. Njótid.

Fjögur störf sem ég hef unnid yfir ævina:

-Leidbeinandi á leikskóla
-Sundlaugavördur
-Hóteltherna (og mæli ekki med thví)
-Barnapössun í sveit

Fjórar bíómyndir sem ég gæti horft á aftur og aftur:

-Lord of the rings serían
-Notting hill (oh, svo sæt)
-Frída og dýrid
-Notebook

Fjórir stadir sem ég hef búid á:

-Ry højskole, Danmörku
-Stóriteigur 12
-Jörfabakki 18 og 28
-Boðagrandi 7
-Stórholt 11

Fjórir sjónvarpsthættir sem mér líkar:

-Sex and the city
-ER
-Smack the pony
-Little Britain

Fjórir stadir sem ég hef heimsótt í fríum:

-Króatía
-Krít
-Kúba
-Jamaíka

Fjórar bækur sem ég get lesid oft:

-Kapalgátan
-Harry Potter serían
-Flambards setrid
-Sjálfstætt fólk (býst vid ad lesa hana aftur eftir nokkur ár)

Fjórir stadir sem ég vildi heldur vera á núna:

-Danmörk um vor
-Danmörk um sumar
-Audvitad pínu pons á Íslandi, kannski einn dag
-Hvad get ég sagt? Ég er ánægd med mig hérna!

Ég ætla ad skora á Ragnheidi, Ásdísi, Ómar og Söndru.

Íslendingakvöld og pirringur

2006-02-05T10:51:00.000Z

Ég var búin að skrifa heillanga færslu um Íslendingakvöldið sem við héldum. Hún birtist inni á síðunni í gær en núna er hún horfin. Horfin af síðunni og af blogger. Ég er pirruð. Þetta var löng og góð færsla. Ég skal búa til smáfærslu í skaðabætur.

Á miðvikudag, fimmtudag og föstudag voru evrópskir þemadagar. Mest fjölluðu þeir um EU og við Íslendingarnir vorum alveg úti þekju. Á miðvikudaginn var svo ungverskt kvöld með kvöldverði og kynningu. Maturinn hjá þeim var góður en kynningin ekki.
Á fimmtudaginn var svo íslenskt kvöld. Við vorum búnar að vinna í kynningunni í rúma viku og búnar að fá sent íslenskt nammi, harðfisk og 101 Reykjavík af Amazon.
Matseðill íslenska kvöldsins samanstóð af grjónagraut, sem Danirnir voru flestir sammála um að væri betri en sá danski, skonsum, sem Dönunum fannst ótrúlega góðar en skrýtnar, og harðfisk, sem Dönunum fannst flestum ógeðslega vondur. Ungverjunum fannst hann hins vegar góður. Þau þekkja eitthvað svipað frá Rússlandi. Danirnir voru búnir að ákveða að þetta væri vont og maður er jú alltaf hræddur við það sem maður þekkir ekki. Þau um það.
Í eftirrétt var svo skyrkaka. Skyrkökugerðin var nú eitthvað skrautleg. Við höfðum farið nokkrum dögum áður og leitað að nógu þykkri vanillujógúrt til að nota í staðinn fyrir skyr. Við fundum eina sem var alveg fullkomin í kökuna. Þegar við ætluðum svo að fara að kaupa magnið sem við þurftum að nota þá var lagerinn að sjálfsögðu tómur og ekkert meira á leiðinni. Að sjálfsögðu. Við keyptum því allar fjórar dósirnar sem voru eftir og vanillusúrmjólk til að setja út í. Þegar við byrjuðum svo að malla þessu saman kom í ljós að þetta var engin venjuleg vanillusúrmjólk, þetta var eins þunnt og mjólk. Að sjálfsögðu. Við settum því hreina, þykka súrmjólk út í og flórsykur. En, þetta var allt of þunnt jógúrtsull. Eftir smá umhugsun ákváðum við að tvöfalda rjómamagnið í kökunni. Við hugsuðum sem svo að fyrst Danirnir hefðu aldrei smakkað þetta þá vissu þau ekkert hvernig þetta ætti að vera. Útkoman varð hins vegar hin besta skyrterta og slegist var um síðustu bitana. Það var gott.

Kynningin okkar gekk vonum framar. Við höfðum eytt góðum tíma af deginum í að bera sófa niður á kaffihúsið okkar, skreyta í fánalitunum, stilla upp fullt fullt af kertum og gera reglulega hyggeligt. Það borgaði sig því fólk nennti að sitja allt kvöldið og hlusta á okkur.
Við byrjuðum á að kynna náttúru og land. Kynntum alla helstu ferðamannastaði, fórum hringferð um Ísland á korti, sögðum frá íslenska hestinum, sundlaugunum, norðurljósum og auðvitað Reykjavík og heimabæunum okkar, Mosfellsbæ, Hafnarfirði og Seyðisfirði.
Eftir þessa kynningu heyrðum við marga segja hvað þá langaði rosalega að koma til Íslands.
Næst kynntum við íslenska tónlist. Við kynntum tónlistarmennina uppi á powerpoint með upplýsingum og myndum og spiluðum eitt lag eftir hvern. Þetta vakti mikla hrifningu og allir voru undrandi á allri þessari frábæru tónlist og af hverju þau hefðu ekki heyrt hana fyrr. Við erum búnar að fá fullt af bónum um að skrifa diska fyrir fólk og gerum það með glöðu geði.
Þegar öllu þessu var lokið sýndum við tvö brot úr 70 mínútum og þeir vöktu mikla lukku. Svo sýndum við Thule auglýsingarnar og þá fengu Danirnir skýringu á ,,Ísland, best í heimi!" brandaranum sem við erum búnar að nota á handboltaleikjunum og fleiru. Sýndum líka smá brot úr Silvíu Nótt, við hlógum og þau hlógu smá. Kannski aðeins of pró íslenskur húmor fyrir byrjendur.
Að lokum poppuðum við, skenktum gos og buðum upp á íslenskt nammi á meðan við sýndum 101 Reykjavík. Flestum fannst myndin frábær og allir fóru upp að sofa glaðir í bragði. Sérstaklega við því þetta gekk svo ofboðslega vel. Það voru glaðir Íslendingar sem héldu heim, að springa úr þjóðerniskennd. Einmitt það sem okkur vantaði.

Þjóðerniskenndarfærsla í boði Íslendings

2006-01-28T14:52:00.000Z

Ég öskraði mig hása í gær yfir handboltaleiknum. Ég var stödd í bad taste partýi (kannast eitthvað við það...) og að sjálfsögðu var horft á leikinn. Ég hef sjaldan upplifað eins mikla spennu og geðshræringu yfir íþróttaleik og gerði mitt þjóðarstolt þetta að verkum. Danirnir máttu ekki vinna! Ég veit ekki hvert tapsæri mitt hefði leitt mig ef það hefði gerst og er afar fegin að við töpuðum ekki. Ég var staðin upp, ásamt flestum öðrum í herberginu, öskrandi og hoppandi síðustu mínúturnar og sérstaklega síðustu sekúndurnar. Við vorum þó öll sammála því að úrslitin hefðu verið góð því þá voru allir ennþá vinir og gátu spjallað saman um kvöldið. Ég held að kvöldið hefði verið hálfónýtt ef við hefðum tapað. Danirnir voru flestir sammála um það, og kom þeim nokkuð á óvart, að Íslendingarnir væru ótrúlega góðir. Þeir voru vissir um að við myndum tapa stórt fyrst það vantaði Ólaf en þar lágu Danir sko aldeilis í því. Þeir voru líka flestir sammála um það að vera nokkuð skilningsvana á þessum fjandans Íslendingum. Hvernig getur 300.000 manna þjóð átt heimsklassa handboltalið, verið búin að kaupa hálfa Danmörku, orðin ein ríkasta þjóð í heimi og ein af þeim stóru þegar við vorum ennþá fátækir bændur og verkamenn undir Danakonungi fyrir ekki svo löngu síðan? Svarið okkar var að sjálfsögðu að við værum bara svona frábær. Það er ekkert meira um það að segja. Born to be wild.
Ég er stolt af Íslandi. Stundum held ég að ég springi úr þjóðerniskennd en sem betur fer hefur það ekki gerst ennþá. Ég held það sé betra að reyna að halda sér í einu lagi enn um sinn. Ég er stolt af því að Danirnir tali oftast um Ísland með undrun og virðingu. Ég er stolt af því að segja Ungverjunum að við séum bara 300.000 og allir séu skyldir. Þetta er furðulegt en ég er bara svo stolt!
En nóg um það. Þetta er orðið gott af þjóðerniskennd á netinu í bili.
Partýið í gær var skemmtilegt. Ég var máluð um augun í íslensku fánalitunum, í korseletti yfir hlýrabol, í ofboðslega ljótum hvítum og skræpóttum buxum með sniði sem nær yfir naflann og er þröngt yfir ökklana og í silfurlituðum skóm. Hálft kvöldið var ég einnig með brúðarslör á hausnum. Verðlaun voru veitt fyrir besta búninginn og þau hlaut Louise sem hélt sér í karakter allt kvöldið sem tepruleg miðaldra kennslukona sem langar svo að sleppa fram af sér beislinu en kann það ekki. Þegar ég talaði við hana seinna um kvöldið sagði ég henni að hún mætti fara úr karakter núna, það væri enginn að hlusta, var hún rosa fegin. Hún er skemmtileg týpa.
Ég fékk einnig danskennslu frá Simon. Hann sagði mér að ég reyndi að stjórna of mikið og ég útskýrði karlaleysið sem var alltaf vandamál í danskennslu í MR. Ég held ég hafi oftar verið karlinn en konan þegar ég hef lært að dansa. Ekki það að ég kunni mikið að dansa en þetta var gaman.
Í dag er ég hins vegar ekkert ofboðslega hress, langar helst að skríða upp í rúm en er samt að hugsa um að fá mér göngutúr. Sýna lit. Ég held ég hafi rispað á mér hálsinn í gær með öllum öskrunum. Hann var allavega ekkert svakalega ánægður með mig þegar ég vaknaði í morgun. Og ég ekki með hann. Hann hlýtur að jafna sig. Og ég líka.